Welcome to the Moonsorrow Interviews Compilation!
Here you will find more than one hundred Moonsorrow interviews, many of which have already disappeared from where they were originally posted. Check the Index and Contact pages above and the notes in the left column for more info.

Saturday, June 25, 2016

About.com Heavy Metal / March 2016



SOURCE

Updated March 30, 2016.
Five years after their last studio album, the Finnish band Moonsorrow deliver a new dose of their folk/pagan/black metal with Jumalten Aika. Guitarist Mitja Harvilahti gets us up to speed with the record, the band's tour plans, some of his favorite Finnish metal bands and more.
Chad Bowar: What led to the five year gap between studio albums?
Mitja Harvilahti: First we needed a year or so to just tour and refresh our thoughts about music. We wanted to have pretty much two years off and then start writing intensively. Henri (Sorvali, guitar/vocals) did a Finntroll album also and wanted some time off from composing.
Also, some offspring were born and even more time off was due. Time just flies by so fast these days, it's insane. Five years feels like three years! We finally got into writing mode in late 2014 and last year we finally got everything together when we had a clear time frame and deadlines.
How did the songwriting process for Jumalten Aika compare to the usual Moonsorrow album?
It was much more difficult than usual.
It's never too easy, but this time we wanted to renew our ways of arranging and composing, just to stay away from our routine Moonsorrow way of doing things. This was the biggest challenge of all.
We had millions of potential ways to arrange and just trying out every option and building the songs like a puzzle was very hard. I'm more than happy that we finally made it. Even the last night before recordings started Henri had some major changes in mind for the second song on the album.
What will be your strongest memory of the recording of this album?
My aching hand! I was sailing with friends a couple weeks before the recordings started and something broke in my wrist. It caused huge pressure inside the nerve channel and I could't practice at all. I was sure that Henri would have to play all my parts as well, but miraculously it healed just before went into the studio. I also really worried that I wouldn't be able to tour anymore.
What wasn't nice at all was that I had to learn a 15 minute song each morning! (laughs) Since I couldn't practice before the session started, I basically played my parts of a song and went home to sleep just to wake up in the morning to write down notes for a new 15 minute song within an hour or so. That was quite nerve wracking. Luckily, we have so much experience that I saw it more as a challenge than a disaster.
Give us a brief description of the album's concept.
The concept is "the age of gods," which in this case is about the time when people started to create myths and religions to explain their existence and the world. Basically all the songs have some mythological base.
How did you decide to cover Grave and Rotting Christ on the bonus tracks?
That was a very spontaneous decision. Marko (Tarvonen, drums) called Henri about an idea of a cover and in two minutes we all had messages flying of how we want them to be. The arrangements were done immediately and final demos were ready the same night! I'm really proud of both covers.
How did you approach them in terms of keeping with the spirit of the originals versus injecting your own style into them?
We didn't worry about changing them too much. "The Soulless" was not too far from the original when it comes to arrangements, but "Non Serviam" received a totally new approach and in a way it's more Greek than the original. We added a bulk of traditional Greek instruments on it. They ́re both damn great covers, I think!
How did you come to sign with Century Media?
After the previous album we felt that we needed to change labels. The guys from Century Media already knew a few of us so we didn't look for too many other alternatives. It was clear that Century Media would be the right choice on a personal level, and that is more important than just a business side of things. We want to work with people who actually understand and love music, not only want to make a profit.
Does being on a new label affect your expectations for the album?
I expect better distribution and a more professional approach on a few things. The music itself is the same no matter who releases it.
How did the upcoming Moonsorrow documentary Home Of The Wind come about, and what will it include?
There's a guy who has been putting together a very complete Moonsorrow biography. He had the idea of a documentary and together with friends who work in the TV­ business they started to develop the idea into an actual documentary project. It should include everything and more, digging into the band and its history very thoroughly from all aspects.
Has a release date been set?
Not yet, but it will soon.
You have a lot of tour dates coming up in Asia and Europe. Any plans of a North American tour this album cycle?
We'll see. We definitely want to come back and we'll do our best to make it work as soon as possible. We cannot wait to come back!
What has been your most memorable Moonsorrow live show or tour?
Our first tour in China in 2011 was just insane. There were great crowds and since we had no expectations it was just a very positive surprise. There are others too, like playing in Montreal for the first time and in general some of the very first shows in many countries have become the most memorable. Our first show in Hungary in 2004 was also just a great experience.
What are some of your non­musical hobbies and interests?
I like photography a lot, both film and digital. I also have an old wooden ship that I like to sail during the summer as much as I can. It's like a summer cottage for me. I have some snakes, too. I've been really interested in animals and zoology, especially reptiles.
Who are your top all-­time Finnish metal bands?
Impaled Nazarene, Beherit, Shape of Despair, Stone
What's currently in your heavy musical rotation?
MGLA, Slayer, Revenge, Satyricon
Anything else you'd like to mention or promote?
My old band Shadow Cut has been resurrected. We made one album 10 years ago and we are now planning a new one. I play bass in it.
(interview published March 30, 2016)

La Grosse Radio / March 2016



SOURCE

Ville Sorvali, chanteur et bassiste de Moonsorrow
Un an est passé depuis notre dernière interview avec les membres de Moonsorrow. Ville Sorvali et Mitja Harvilahti nous avait fait miroiter la possibilité qu'un nouvel album voit le jour début 2016, et c'est chose faite! Leur nouvel album Jumalten Aika, ou l'Âge des Dieux en français, sort le 1er avril prochain. Le groupe entame maintenant une tournée européenne avec huit dates en France dans des salles de concerts et deux dates sur des festivals cet été. Une au Hellfest et l'autre au Ragnard Rock Fest. Voici ce que Ville Sorvali, chanteur et bassite du groupe, nous dévoile sur leur album et sur cette tournée européenne.




Eloïse : Votre nouvel album, Jumalten Aika sort le 1er avril. L’an passé, on s’était vu au Cernunnos Festival à Paris et je vous avais demandé à Mitja et toi pourquoi avoir choisi de faire un pack avec 14 vinyls reprenant vos anciens albums, plutôt que d’en créer un nouveau et vous m’aviez dit que vous aviez commencé à composer deux ans auparavant mais que vous n’étiez pas satisfait du résultat et que vous aviez tout jeté à la poubelle.

Ville Sorvali : Oui, c’est vrai… C’est ce que nous avons fait…

Eloïse : Vous m’aviez également dit qu’un nouvel album était prévu pour début 2016. Êtes-vous satisfait de ce que vous avez fait ou est-ce que vous aviez à respecter une deadline ?

Ville Sorvali : On a toujours tendance à repousser la deadline si on sent qu’on ne sera pas prêts à temps. Notre production passe toujours en premier. On doit être totalement satisfaits de nos productions ou alors on ne les enregistre pas. Je suis content qu’on ait réussi à tout faire à temps, sans avoir à repousser la deadline une nouvelle fois. Il y a deux ans, on a dû dire à notre label qu’on avait tout balancé et qu’il n’y aurait pas de nouvel album tout de suite. Ca n’aurait pas été très gentil de notre part de leur raconter la même histoire une fois encore !





Eloïse : Votre nouvel album sonne bien plus folk que les précédents. Pourquoi ce choix ?

Ville Sorvali : Je crois qu’on voulait un peu remonter le temps. On voulait explorer les éléments qu’on avait à nos débuts, les choses qui nous ont inspirées même avant que le groupe ne soit créé. Je ne sais pas vraiment ce que ça donne musicalement parlant, mais en effet notre son est bien plus folk que sur les albums précédents et c’est tout à fait intentionnel. C’est un peu comme un retour aux racines.


Vous pouvez vous faire votre propre opinion avec la découverte de ce premier morceau de l'album:






Eloïse : Qu’est-ce vous préférez dans la création d’un album : composer, enregistrer, ou être sur scène ?

Ville Sorvali : Je pense que je préfère être en tournée parce que le plus dur du boulot est fait. Composer est la partie la plus difficile parce que cela pompe tellement d’énergie ! Bien sûr on adore ça mais les idées s’entrechoquent dans nos têtes tout le temps, elles ne te laissent pas tranquille tant que l’album n’est pas enregistré. Beaucoup d’aspects de nos vies privées en souffrent : principalement la famille et le travail. Composer la musique est un travail intense. Alors que quand on est en tournée la musique est faite, les gens ont déjà entendu l’album, on sait ce qu’ils en pensent. On a juste à monter sur scène et jouer les morceaux.

Eloïse : En parlant de tournée, vous allez commencer votre tournée européenne et vous avez choisi de jouer huit dates dans de petites salles de concert en France et 2 dates dans de gros festivals. Pourquoi avoir choisi de jouer autant de dates en France ?

Ville Sorvali : Je pourrais dire que c’est parce qu’on adore la France, ce qui est vrai, mais en vérité ce sont les gens compétents que nous avons employés qui choisissent pour nous. Notre tourneur et notre manager ont décidé qu’on allait faire ces dates. C’est difficile de trouver le temps et les endroits où jouer et on ne peut vraiment pas tout gérer nous-mêmes. On a besoin de professionnels pour le faire à notre place. Donc à chaque fois que quelqu’un vient nous dire : "Eh vous devriez jouer ici ou là." on répond simplement : "Parlez-en à notre tourneur si vous voulez vraiment que ça arrive !"

Eloïse : Connaissez-vous les salles où vous allez jouer ?

Ville Sorvali : Oui, on a déjà joué dans certains endroits et on va découvrir les autres. On s’est bien amusé sur les tournées précédentes, et particulièrement en France. On adore jouer en France, le public est vraiment à fond dedans, passionné !

Eloïse : Vous allez aussi jouer au Hellfest et au Ragnard Rock Festival cet été.

Ville Sorvali : Oui. On a déjà joué au Hellfest. Notre tourneur nous y a booké une date. Et on est impatient d’y être. C’est un super festival. C’est aussi assez énorme. On peut carrément s’y perdre!

Eloïse : Et qu’en est-il de la deuxième édition du Ragnard Rock Festival?

Ville Sorvali : Ils nous avaient déjà contactés pour la première édition. Mais notre planning ne nous permettait pas de venir y jouer. Je devais travailler ailleurs pour gagner ma vie, donc on n’a pas pu y aller l’an dernier mais je suis content qu’on puisse venir cette année.

Eloïse : Qu’est-ce qui vous plait dans ce festival ?

Ville Sorvali : Je n’en ai aucune idée ! Je ne sais absolument rien de ce festival.

Eloïse : C’est une sorte de festival viking. Il y a beaucoup de groupes de métal Folk et Pagan, mais aussi un marché viking et des troupes de reconstitution historique qui font des animations.

Ville Sorvali : Du coup, il y aura bien plus de choses à faire que de seulement regarder les groupes jouer. C’est génial ! J’adore ce genre de festival. On a joué dans ce type de festoch en Finlande aux côtés de Korpiklaani. Il y avait pas mal de groupes mais l’attraction principale était plus le marché médiéval.

Eloïse : Savez-vous aux côtés de qui vous allez jouer ? Et êtes-vous heureux de partager la scène avec les groupes annoncés ?

Ville Sorvali : Pour être tout à fait honnête, je n’ai même pas regardé… Mais je suis toujours heureux de partager la scène avec d’autres groupes. Mais je devrais peut-être vérifier qui joue. Mais bon, je m’intéresse à tout ça seulement deux ou trois jours avant le festival en général.

Eloïse : L’an dernier je vous avais demandé de me donner un seul mot pour définir votre groupe. Est-ce que tu te rappelles ce que tu avais dit ?

Ville Sorvali : Plusieurs personnes m’ont posé cette question. Et je réponds toujours un truc différent mais le plus souvent je donne le mot "SATAN !". Je t’ai dit ça la dernière fois ?

Eloïse : Oui en effet !

Ville Sorvali : En fait, ça vient d’un documentaire sur le métal [A Headbanger’s Journey]. A un moment tu vois le mec demander à un des membres de Gorgoroth s’il peut définir le Black Metal. Et là ça prend des plombes. Il fait tourner le vin dans son verre dans un silence de mort et d’un coup il dit : "SATAN !". Ma réponse est un peu un hommage au groupe. [rire]

Mais plus sérieusement, Moonsorrow n’a strictement rien à voir avec Satan. Mais c’est une bonne réponse. Satan représente bien plus de choses à nos yeux en tant que personnes que le Dieu chrétien.

Eloïse : Cela fait écho avec le titre de votre nouvel album, Jumalten Aika, qui signifie L’Âge des Dieux. Est-ce que vous croyez aux dieux de l’ancien temps ?

Ville Sorvali : Je ne pense pas que quiconque ayant accès aux méthodes scientifiques actuelles puisse croire réellement en Dieu ou en des dieux. Mais les dieux sont de bonnes métaphores pour expliquer ce qui se passait aux temps des anciens peuples. Ils n’avaient pas de méthodes scientifiques pour expliquer certains phénomènes naturels. Ils vivaient dans et avec la nature au quotidien et voulaient la comprendre. Tout dépendait de ce que les gens comprenaient ou non de ce qui les entourait. Les dieux sont les métaphores des choses inexplicables de la nature et j’adore ces histoires.

Eloïse : Quelle est ton histoire préférée ?

Ville Sorvali : Je ne peux pas en choisir une en particulier. En général, j’apprécie différentes mythologies. En fait, j’aime particulièrement les différentes versions que les peuples ont inventées pour expliquer la création du monde et des hommes. Elles sont toujours un peu similaires peu importe de quel endroit du monde elles sont issues.

LGR : Je digresse un peu, mais si tu comprends un peu le français tu devrais jeter un œil à un dessin animé intitulé "Les Terres Imaginées". (La voix off est faite par Juliette. Si vous ne connaissez pas cette chanteuse et que vous ne vous intéressez pas qu’au métal, jetez-y une oreille)

Ville Sorvali : Mon français est horrible, mais ça m’intéresse. Tu pourras m’envoyer un lien où le regarder ou voir un extrait?

Eloïse : Oui bien sûr. Par contre, je vais revenir à ma question précédente. Maintenant que tu ne peux plus répondre "SATAN !" est-ce que tu peux me donner un seul et unique mot pour définir Moonsorrow ?

Ville Sorvali : Cette fois-ci je dirais bien "métal". Ce n’est pas très original mais je pense pouvoir parler pour les autres aussi en disant métal, parce que oui, Moonsorrow est métal !

Eloïse : Je ne m’intéresse pas seulement au groupe, je m’intéresse aussi à toi en tant que personne. Je vais donc te poser deux questions un peu plus personnelles. Que lis-tu et qu’écoutes-tu en ce moment ?

Ville Sorvali : Eh bien, pour être honnête, je dois dire que ne lis probablement bien moins que les gens ne le pensent. Je ne lis pas tant que ça. Je lis beaucoup de choses sur Internet. J’aime chercher des informations et des connaissances. Internet est un super outil pour ça. Par exemple, quand j’ai fait des recherches pour l’album, j’ai trouvé beaucoup de choses intéressantes sur de vieilles croyances finlandaises qu’on ne trouve pas dans les bibliothèques parce que personne n’a pris la peine de les écrire dans des livres ou les livres ne se trouvaient pas dans la bibliothèque près de chez moi. Je lis beaucoup de choses sur la toile, mais ce n’est pas forcément bon pour les yeux à causes de la lumière bleue de l’écran. Je devrais lire plus de livres !

Après c’est peut-être une chose étrange à dire, mais je pense que si les Vikings avaient eu Internet à leur époque, ils l’auraient utilisé parce qu’ils étaient d’une grande curiosité. Je pense que c’est la plus grande révolution depuis l’invention du feu. (J’aime bien dire ça mais la citation n’est pas de moi. Un ami m’a dit ça une fois et je trouve ça très juste).

Eloïse : et pour la musique ?

Ville Sorvali : Eh bien, en ce moment, c’est plutôt ennuyeux… J’écoute ma propre musique parce qu’on doit répéter pour la tournée. Du coup, j’écoute principalement les chansons de notre nouvel album pour apprendre comment les jouer. Mais je crois que mis à part Moonsorrow, le dernier groupe que j’ai écouté est un groupe de Folk Suédois appelé Gjallarhorn. Ça vient tout droit de la mythologie scandinave. C’est le nom d’une corne mythique. Pour moi, ce groupe est très inspirant. La musique n’est pas totalement traditionnelle. Il y a aussi des éléments modernes mais leur musique est très ancrée dans la musique folk des côtes finlandaises et suédoises.

Eloïse : Et tu ne te lasses jamais d’écouter ta propre musique ?

Ville Sorvali : Je pense qu’on aurait totalement foiré si c’était le cas ? Notre but est de faire de la musique que nous-mêmes apprécions en tant que personne. C’est vraiment très important. Donc non, je ne me lasse jamais de ma propre musique.

Eloïse : Merci d’avoir répondu à ces questions.

Ville Sorvali : Merci à toi, en espérant te voir ainsi que tout le public français pendant notre tournée.


 
Eloïse Morisse

Metalfan.nl / March 2016



SOURCE


Door Jeffrey 
Geplaatst in maart 2016

Jumalten Aika is de titel van het nieuwe Moonsorrow-album, dat op 1 april verschijnt. Ruim vijf jaar hebben de fans moeten wachten op de opvolger van Varjoina kuljemme kuolleiden maassa. Ik sprak met een van de mannen van het eerste uur, bassist en vocalist Ville Seponpoika Sorvali over de tussenliggende moeilijke tijd, de documentaire die in de maak is en over het ontdekken van culturen.
Moonsorrow
Hoe gaat het ermee?
Ik ben nogal moe.
Hoe komt dat?
Ik heb gisteren na zeer lange tijd weer een van de beste fans ontmoet en uiteraard hebben we dit gevierd met een paar drankjes (lacht).
Is dat een van de speciale fans uit Spanje die ook aan de documentaire Home Of The Wind over Moonsorrow werkt?
Nee, het was iemand anders. Maar elke fan is natuurlijk speciaal (lacht). Ik kijk uit naar de documentaire die de fans maken. We zitten nog steeds in de planningfase. Het vergt veel tijd en energie.
Ze zijn al een keer naar Finland gevlogen.
Inderdaad. Ze zijn hierheen gekomen om wat achtergrondwerk te verrichten. Als we alles compleet hebben, zullen ze hier wellicht vaker komen. Ze doen nauwkeurig hun werk en er volgen gesprekken met veel mensen.
Het is best bijzonder dat zoiets plaatsvindt.
Zeker. We bevinden ons nu op een punt in onze carrière waar het gerechtvaardigd is om zo’n documentaire te maken. We draaien eenentwintig jaar mee. Dat is meer dan de helft van mijn leven (lacht).
Vorig jaar bestond Moonsorrow twintig jaar. Hebben jullie dat nog gevierd?
Nee. Ik denk dat we het compleet vergeten zijn. We hebben een boxed-set uitgebracht. Dat kun je zien als een soort viering.
Jullie hebben heel lang bij Spikefarm gezeten, maar vallen nu onder de hoede van Century Media. Wat is er voor jullie veranderd?
Het contract bij Spikefarm liep af en we zijn vervolgens naar de beste optie gaan zoeken. We kwamen terecht bij Century Media. Zij kunnen op promotioneel gebied veel extra betekenen. We doen nu ook meer interviews dan voorheen.
Toen je tiener was had je nooit kunnen verwachten dat het zo'n vlucht zou nemen.
Inderdaad. Ik was vijftien toen ik hiermee begon (lacht).
Veel bands zijn zo begonnen. Enslaved, Entombed. Ze hadden geen idee dat ze zo invloedrijk zouden zijn en dat ze vandaag de dag nog met dezelfde bands actief zouden zijn.
Dat klopt. Ivar van Enslaved was zestien toen hij het eerste Enslaved-album schreef. Dat is ongelooflijk, want het is zó goed en heeft zoveel details in zich. Toen ik vijftien was, was ik daartoe niet in staat…. en nu nog niet (lacht).
Hij blijft nieuwe terreinen ontdekken. Zo heeft hij live opgetreden met zijn ambient project BardSpec. Het is interessant om deze mensen te blijven volgen die zich niet beperken tot een bepaald genre.
Dat is inderdaad cool. Het is het fundamentele idee van de muziek. Je kunt jezelf niet blijven beperken. Je moet dingen willen ontdekken en dat is wat we constant doen met Moonsorrow. We hebben een bepaalde sound die we niet drastisch kunnen veranderen, maar we zoeken altijd naar verschillende elementen van buiten de box om het interessant te houden voor onszelf.
Je hoort inderdaad nieuwe elementen op Jumalten Aika en jullie hebben de folk-elementen weer prominent laten terugkomen, bijvoorbeeld in Ruttolehto Incl. Päivättömän Päivän Kansa. De teksten zijn nog altijd in het Fins. Hebben jullie dat gedaan om het authentiek te houden?
Ja. Het is iets dat ons geïnspireerd heeft in Enslaved. Zij voerden het uit in hun eigen taal. Het maakte eigenlijk niet uit dat het niet in het Engels was. Integendeel, het maakte het juist interessanter. Niemand maakte er een issue van dat het niet in het Engels was. Iedereen vond de muziek goed. Ze waren een goed voorbeeld voor anderen.
Het heeft even geduurd voordat het nieuwe album er gekomen is. Ik begreep dat veel materiaal al was geschreven, maar dat het niet gebruikt is, omdat het niet in de richting kwam die jullie uiteindelijk uit wilden.
Dat klopt. Ik kan me niet precies herinneren hoeveel we al hadden geschreven, maar het voelde niet goed aan. Het was bovendien niet genoeg om er een album van te maken of er iets mee te doen. Het waren nog geen complete songs. Het was niet zozeer slechte muziek, maar het paste niet goed bij wat we wilden doen. Het was gewoon niet het type muziek dat we op dat moment met Moonsorrow wilden maken. Dus we moesten wachten totdat de juiste ideeën ons vonden.
Het is beter te wachten tot er goede ideeën op tafel komen, dan geforceerd een nieuw album te lanceren.
“People tend to be quite mystifying about the divine inspiration in heart”. Het is waar dat voordat je start dat je de juiste inspiratie moet vinden of je moet wachten totdat de inspiratie jou heeft gevonden. Nadat je de inspiratie hebt gevonden, is het vooral hard werken. Je hebt alleen inspiratie nodig om te beginnen omdat je een idee nodig hebt met betrekking tot wat je gaat doen. Dat is iets dat je niet kunt forceren. Het gebeurt of gebeurt niet. Als het niet meer gebeurt, maken we dus nooit meer een album (lacht).
Zoals je net zei, was het geen slechte muziek die jullie hadden gemaakt. Toch is het weggegooid. Is het dan helemaal weg, of blijf je de riffs bewaren?
Moonsorrow - Jumalten AikaLaten we zeggen dat een gemiddeld album een uur duurt. Voor ieder album hebben we tien tot twintig uur aan muziek geschreven. We nemen demo’s op en die worden opgeslagen in een computer. We hebben talloze uren aan ongebruikte muziek over. Het meeste is niet erg goed (lacht). Toch komen we er altijd naar terug als we het album schrijven, omdat het materiaal betreft, wat bedoeld was voor het vorige album. We gebruiken het echter nooit, want we wilden een andere richting op. Soms vermaken we onszelf door de slechtste riffs die we ooit hebben gemaakt, steeds weer te spelen. Een slecht voorbeeld dus (lacht), om ons eraan te herinneren waar we naar toe zouden moeten gaan.
Het proces was derhalve niet makkelijk. Henri wilde juist extreme black metal maken, maar er zijn toch behoorlijk wat folk-elementen terug te horen.
Het was inderdaad niet makkelijk om het juiste recept te vinden waar iedereen tevreden over was, maar we hebben het uiteindelijk gevonden. We werden het eens over het feit dat het nieuwe album rauw, energiek en ‘ancient’ moest zijn. De folk-elementen vormen de sleutel in het ouderwets klinken.
Het waren lange dagen en jullie hadden nog maar net op tijd het laatste nummer geschreven toch?
Het waren lange dagen zonder veel slaap of eten. We dachten met onze ervaring goed voorbereid te zijn voordat we de studio ingingen, maar dingen liepen toch anders. Het eerste nummer op het album hebben we een paar dagen voordat we gingen opnemen, geschreven. Derhalve moesten we tijdens het spelen en zingen van het blad aflezen wat we moesten doen. De andere songs waren al klaar, dus zo slecht ging het uiteindelijk gelukkig niet.
De muziek is donker en de tekst is diepgeworteld. Is er daarom gekozen voor een donkere cover met wortels?
Ja, we willen graag een eenheid creëren. Ik denk dat de muziek, tekst en artwork goed bij elkaar passen.
Sommigen zullen het artwork van Tuomas Tahvanainen (van Nucleart Design Artwork, bekend vanwege zijn werk voor Impaled Nazarene, Ensiferum, Barren Earth en Deathchain) vergelijken met de cover van Thyrfings Farsotstider. Voor zover ik weet, heeft er niemand een copyright op Yggdrasil.
Ook de titel refereert aan oude tijden. De Engelse vertaling vanJumalten Aika is The age of gods.
Ja. Het gaat over het begintijd toen mensen de wereld om zich heen gingen verklaren om hun leven betekenis te geven. In dat proces begonnen ze goden uit te vinden omdat ze op een of andere manier de natuur moesten verklaren. Ze hadden niets, dus besloten ze maar coole verhalen te schrijven (lacht).
Het gaat onder andere over het interpreteren van de runes.
Inderdaad. Die spelen een belangrijke rol, bijvoorbeeld in Ruttolehto Incl. Päivättömän Päivän Kansa. De essentie is altijd belangrijk geweest voor Moonsorrow. Het is een oud alfabet dat niet alleen diende als middel om dingen op te schrijven, maar ook diende voor mystieke en magische doeleinden.
Het is niet makkelijk om die taal en het gevoel daarbij te vertalen naar het Engels. Toch zit er een booklet bij de cd om het verhaal inzichtelijk te maken.
Dat klopt. Er zijn nauwkeurige vertalingen gemaakt. We hebben geprobeerd een vertaling te maken die recht doet aan het originele verhaal en zo min misinterpretaties bevat. Als je de originele taal vertaald, mist er altijd wel iets van de originele betekenis. Daar kun je niet omheen. We hebben geprobeerd dat verlies te minimaliseren.
Het is lastig inderdaad, maar ik denk dat op deze manier er mensen zijn die geïnteresseerd raken in het onderwerp.
Dat zou mijn droom zijn om mensen geïnteresseerd te maken in hun eigen verleden met het verhaal dat ik heb geschreven. Dat zou een eer voor me zijn. Het is van wezenlijk belang om te weten waar je vandaan komt om te begrijpen waar je naar toegaat.
Je bent zeer geïnteresseerd in die achtergrond. Jullie hebben recentelijk getourd door China. Probeer je daar ook zoveel mogelijk van de cultuur te proeven?
Toen ik voor het eerst naar het Verre Oosten reisde, een aantal jaren geleden samen met de band, raakte ik snel gefascineerd door de cultuur. Van tevoren had ik dat niet verwacht, maar sindsdien reis ik ook zonder de band naar Japan en China. Het verschilt daar zo enorm van onze eigen cultuur. Alles is anders. Dezelfde regels als hier zijn beslist niet van toepassing.
Hoe is de tour verlopen?
Jullie hebben in vijf steden opgetreden. We hebben veel lol gehad, maar het was vanwege het reizen wel zwaar. We kwamen na middernacht aan bij het hotel en moesten om half zes in de ochtend alweer vertrekken. Je raakt er gelukkig aan gewend als je in dat soort landen bent. In Australië hadden we er ook al mee te maken. Het vergt een bepaalde mindset. Het is daar een kwestie van veel reizen en je krijgt weinig slaap. Daar moet je je op instellen.
Raak je er gewend aan door de jaren heen of blijft het afzien?
Een van mijn vrienden, een legendarische backline-technicus uit Finland die decennialang met bands heeft gereisd, zei het heel treffend: "Als je jong bent, denk je dat het eenvoudiger wordt naarmate je meer ervaring opdoet met reizen, maar het tegenovergestelde is waar." Elk jaar dat je ouder wordt, maakt het moeizamer om te reizen. Toch houd ik ervan om zonder de band rond te reizen en nieuwe plaatsen en mensen te ontmoeten, maar om daar te komen, moet je in het vliegtuig zitten (zucht en lacht).
Op 10 april spelen jullie gelukkig wat dichterbij huis. Jullie staan dan in de Melkweg in Amsterdam. Suden Tunti lijkt me ideaal om live ten gehore te brengen.
Buiten een handvol gigs, hebben we een tijd lang niet gespeeld omdat we ons op het nieuwe album wilden concentreren, maar we hebben tijd verloren omdat we een paar jaar lang het verkeerde materiaal hebben geschreven (lacht). We hebben Suden Tunti recentelijk voor het eerst gespeeld en China was een mooie omgeving om dit nummer live te testen. Niemand kende het nummer, maar de fans hebben beleefd geheadbangd, dus het werkt live (lacht). Het was wel leuk om te zien hoe mensen reageren op een onbekend nummer.
Het is altijd leuk dat er verrassingen op de setlist staan. Spelen jullie dan ook de Rotting Christ-cover Non Serviam, die als bonustrack is toegevoegd op Jumalten Aika?
Zeer waarschijnlijk spelen we onze eigen muziek. We hebben buiten twee speciale Bathory-shows eigenlijk nauwelijks covers live ten gehore gebracht.
Jullie hebben zelf ook voldoende songs om tussen te kiezen. Veel mensen hebben positief gereageerd op de interpretatie van de originele uitvoering door Rotting Christ.
Ja, zelfs Sakis van Rotting Christ vond het erg geslaagd. Het is het grootste compliment dat je kunt krijgen, van de componist zelf.
We hadden het net al over Ruttolehto Incl. Päivättömän Päivän Kansa. Daarin is Jonne Järvelä van Korpiklaani te horen.
Ja. We zochten een sjamaan en Jonne was een voor de hand liggende keuze.
Ondanks de veranderde sound is het album tot nu toe goed ontvangen.
Ja, ook door Soundi Magazine, het grootste magazine in Finland, waar ik zelf voor schrijf. Het bevat een interview met Henri en de review is lovend over ons nieuwe album. Met elke verandering zullen we ook wel een paar fans teleurstellen. Dat is onze ervaring met de vorige albums. We zijn echter onszelf trouw gebleven. Er zit veel tijd in. Als ik het zou omrekenen naar een uurloon, blijft er niets over in vergelijking met wat Jan Modaal verdient. We doen het echter niet voor het geld. Dat is een noodzakelijkheid, maar zeker niet het belangrijkste in het leven.
Inderdaad. Gaan jullie trouwens nog iets met het funproject Lakupaavi doen?
We vonden het leuk om destijds (2005, red.) een album te maken, maar we zijn er al een tijd niet meer mee bezig. Ik verwacht dus niet snel wat op dat vlak, maar zeg nooit nooit.
Dank je voor het interview en lekker uitslapen morgenochtend.
Ik ga mijn best doen. We hebben om twaalf uur een rehearsal met de band.

Metal News / March 2016



SOURCE

Interviewpartner: Ville Sorvali

Mir gegenüber sitzt, in einem Raum des Dortmunder Century-Media-Büros, MOONSORROW-Bassist und -Sänger Ville Sorvali. Im Schlabbershirt, mit Peter Tägtgren-Gedächtnisaugenringen von Kurzbesuchen in Finnland und auf irgendeiner Metalkreuzfahrt, aber trotzdem Feuer und Flamme für sein neues Album „Jumalten Aika“.




Ville, deine Labelmitarbeiter haben mir vorhin erzählt, dass du ein paar sehr stressige Tage und viele tausend Kilometer in Flugzeugen hinter dir hast. Promotest du das neue Album alleine?

Nein, ich bin zwar alleine hier, aber unser Gitarrist hilft zu Hause und beantwortet dort ebenfalls ein paar Interviews.


Findest du, dass „Jumalten Aika“ ein Album ist, das leicht zu promoten ist?

Ja! Einfach deshalb, weil ich sehr dahinter stehe, und natürlich bewirbt man etwas leichter, wenn man es absolut vertreten kann.


Bei manchen Alben fällt es einem als Journalisten leicht, bei manchen schwer, etwas zu einem Album zu fragen. Bei eurer neuen Platte ist das nicht allzu schwierig.

Das Album ist vielleicht wirklich relativ gut zugänglich. So haben wir das auch gewollt, wir wollten bewusst Songs schreiben, die auch für sich gut funktionieren, die man sich gut alleine anhören kann. Selbstverständlich würde ich jedem raten, das ganze Ding am Stück zu hören, aber es muss diesmal nicht zwingend so sein.


Ihr habt fünf Jahre für dieses Album gebraucht, länger als für jedes andere zuvor.

(überlegt kurz) Stimmt, tatsächlich.


Hat das etwas mit dem riesigen LP-Boxset mit euren gesammelten Werken zu tun, das ihr via Blood Music veröffentlicht habt?

Nein, gar nicht, das haben wir nebenbei gemacht. Das eigentliche Problem war, dass wir während der Arbeit am neuen Material – zum Glück früh genug – gemerkt haben, dass wir diese Art Musik einfach nicht mehr machen wollten. Deshalb haben wir dann irgendwann komplett von vorne angefangen.


Das ist überraschend. Und die ganzen Songs aus dieser Zeit habt ihr komplett verworfen?

Ich glaube, wir hatten gar keine ganzen Songs, nur einzelne Ideen, die wir einfach nicht mochten. Das klang im Grunde sogar gut, aber einfach nicht nach dem, was wir dieses Mal machen wollten.


Zu sehr nach MOTÖRHEAD, oder was?

(kichert) Mhh, ich weiß es nicht mehr, aber ich denke nicht, dass es nach MOTÖRHEAD klang.


Ich assoziiere Musik sehr mit Farben. Ist das etwas, das du verstehen kannst? Und falls ja, mit welcher Farbe würdest du die neue Platte in Verbindung bringen?

Ich bin eher ein Mensch, der, wenn er Musik hört, sie visualisieren kann, ihr irgendeinen bildhaften Ausdruck verleihen kann. Aber ich denke nicht unbedingt in Farben, nein. Und wenn… (überlegt eine Weile)… schwarz?


Falls es dich interessiert: Für mich klingt das Album nach einem sehr dunklen, erdigen Grau, verbunden mit einem glimmenden, feurigen Rot. Kannst du das nachvollziehen?

Schon, ja! Irgendetwas brennt darin, wenn man das so sagen kann.


Und was ist es, das da brennt?

Schwer zu sagen, aber es steckt in den rohen Black-Metal-Parts, glaube ich. Klar, wir sind keine Black-Metal-Band, aber du weißt, was ich sagen will – das Furiose, die rohe Energie, die darin zum Ausdruck kommt.


Ihr habt im Grunde als Black-Metal-Band angefangen, wart dann sehr lange in der Pagan-Metal-Szene sehr erfolgreich, und seid nun im Grunde wieder im Black Metal angekommen. Ist Black Metal eine reifere Ausdrucksform als Pagan?

Im Grunde würde ich uns immer noch als Pagan-Metal-Band bezeichnen, thematisch und auch was das Gefühl dahinter angeht. Aber diese Black-Metal-Sache sitzt so tief in uns, dass das immer wieder an die Oberfläche kommt.
Was diese sogenannten erfolgreichen Alben angeht… wir hätten einfach in dieser Weise weitermachen können, das hätte sicher funktioniert, wir hätten damit mehr Hörer gehabt, vermute ich. Aber wir wollten es lieber auf die harte Tour und etwas anderes machen.


Henri hat im Presseinfotext geschrieben, das Album enthalte eine „ungezügelte Aggression“. Kommt die nur in diesen düsteren Parts zum Ausdruck?

Für mich ist sie überall. Alleine darin, wie wir gespielt haben, aber für mich vor allem auch in meinen Vocals, auf die ich sehr stolz bin. Im Grunde kommt diese Aggression überall in diesem Album zum Ausdruck. Besonders wohl auch in den Folk-Parts – die sind für Hörer, die das nicht gewohnt sind oder eine bestimmte Vorstellung von Folkmusik haben, sehr ungeschliffen und schlicht. Zumindest sind sie nicht so lustig, wie man das oft im Pagan Metal hört, hehe.


Für die Vorbereitung auf dieses Interview habe ich mir auch nochmal eure älteren Alben angehört. Im Vergleich zu zum Beispiel dem „Voimasta...“-Album geht ihr mit den Folkelementen heute vollkommen anders um. Wie versucht ihr eure Folk-Einflüsse heute umzusetzen?

Wir sind ja auch andere Menschen, das ist immerhin fünfzehn Jahre oder so her. Im Grunde versuchen wir gar nichts, das passiert einfach. Diesmal wollten wir einen sehr urwüchsigen Zugang haben, wir haben uns überlegt, wie das die Menschen vor Jahrhunderten gemacht hätten, als das Klima rauer war und jeder schlecht drauf. (lacht) Vor fünfzehn Jahren hatten wir einfach nicht die Instrumente dafür, um so tief zu reichen, auch nicht das Wissen darüber, wie man das machen kann. Na ja, wir waren eben jünger. Zwar wollten wir das damals auch, und ich finde es nachwievor gelungen, was wir damals gemacht haben, aber heute haben wir eben auch andere Möglichkeiten. Zudem… wir werden nie zweimal dasselbe Album machen, wir möchten immer etwas Neues aufnehmen.


Ein großer Unterschied in dieser Hinsicht ist für mich auch, dass ihr damals viel mit Keyboards gearbeitet habt, wohingegen ihr heute einen authentischeren Ansatz verfolgt.

Offengestanden kommt immer noch eine Menge aus der Dose, aber das Magische ist, dass die Software mittlerweile so gut ist, dass man nie genau sagen kann, ob etwas echt ist oder nicht, hehe. Wir haben auch echte Instrumente…


… die Maultrommel zum Beispiel?

Genau, die kann man nicht simulieren, da fehlt der Klang des Atmens und so.




Ihr beide, Henri und du, kommt als Cousins aus einer Familie. Ist das eine Familie, in der Folklore, musikalisch wie textlich, immer eine große Rolle gespielt hat?

Ich bin mir nicht recht sicher, woher die Folklore-Geschichten kommen, aber die musikalische Seite rührt definitiv von unseren Familien her, besonders aus Henris. Sein Vater war ein sehr berühmter Schlagzeuger, und meiner ein sehr enthusiastischer Amateur im gesamten musikalischen Bereich, zum Beispiel auch im Sound-Engineering. Wir haben zu Hause schon immer sehr viel Musik gehört. Henri hat zum Beispiel schon mit vier angefangen, Klavier zu spielen. Wirklich ernsthaft angefangen zu spielen haben wir, als wir unser letztes Demo veröffentlichten, das war 1998 oder 1999. Zu dieser Zeit haben wir noch zu zweit alles aufgenommen, Henri hat alle Instrumente gespielt und den Drumcomputer programmiert, ich habe gesungen. Eines Tages sagte er „ich denke, du spielst ab jetzt Bass!“ - da habe ich eben angefangen, Bass zu spielen. (lacht)


Für uns Deutsche ist es immer ein bisschen unglaublich, dass irgendwie jeder in Skandinavien singen und Instrumente spielen kann.

Das weiß ich ehrlich gesagt nicht genau. Ich kann zum Beispiel nicht gut klar singen.


Vielleicht nicht im Direktvergleich mit Pavarotti, aber trotzdem…

Auch nicht im Direktvergleich zu meinen Bandkollegen. Die Chöre im Studio machen wir zum Beispiel alle zusammen, und live versuchen der Drummer und die beiden Gitarristen, sechs Schichten von Chören zu dritt so gut es geht zu reproduzieren, hehe.


Ich habe kurz vor dem Interview noch die Übersetzungen der finnischen Lyrics des Albums bekommen. Sofern ich das bis jetzt beurteilen kann, interpretiert ihr darin die klassischen Sagen des skandinavischen Heidentums, wie die von Ragnarök, Mimirs Brunn und dergleichen, auf eine sehr basale, menschennahe und irgendwo auch realistische Weise.

Einige rein finnische Sagen auch, ja. Aber im Grunde hast du völlig recht. Wir wollten unsere eigenen Versionen oder Interpretationen dieser alten Geschichten schaffen, uns überlegen, was die Menschen damit zu dieser Zeit gemeint haben könnten.


Wie interpretiert ihr denn Ragnarök, den Untergang der Welt, auf eure Weise?

So viel Zeit haben wir leider nicht! (lacht) Das Ende der Welt ist in allen religiösen Systemen überall auf der Welt ein Thema. Ich glaube, es meint eben auch das Ende der Welt. Den Menschen war natürlich klar, dass es einen Anfang gab, denn sie lebten, sie existierten ja, also muss es auch einen Beginn der Welt gegeben haben, etwas, das sie erschaffen hatte – und damit logischerweise auch ein Ende der Welt. In vielen religiösen Systemen formt das Leben einen Kreislauf, es endet und beginnt dann wieder von Neuem.


Das Symbol des Kreislaufs habt ihr in den Texten des Albums sehr häufig benutzt. Ein Ausdruck wie „der Erschaffene erschafft seinen eigenen Erschaffer“ oder „die Zeit beginnt vor der Zeit“ sind geradezu beispielhaft dafür.

Ja, dafür,wie sie die Welt gesehen haben mögen. Das repräsentiert ja im Grunde nichts anderes als den Kreislauf von Leben und Tod, oder noch etwas einfacher, die Jahreszeiten beziehungsweise den Weg der Erde um die Sonne, von dem die Menschen damals ja noch gar nichts wussten. Sie wussten nur, dass die Sonne hier aufging und dort unter, und dass sie am nächsten Tag wieder da war. Demzufolge musste sie unter der Erde, unter dem Meer hindurchwandern.


Die Übersetzung des Titels „Jumalten Aika“ ist „Das Zeitalter der Götter“, die des letzten Songs „Zeitalter der Menschen“. Der im Grunde mittlere, dritte Song heißt übersetzt „Die Stunde des Wolfes“, der das Thema Ragnarök aufgreift. Ist es Zufall, dass das Ende der Welt mittig zwischen dem Zeitalter der Götter und dem der Menschen steht?

Ja, das ist mehr oder weniger Zufall. Mein Plan war, nur den ersten und den letzten Song miteinander in Bezug zu setzen, und alles andere durch diese beiden Stücke zu verbinden. Der Song ist deshalb in der Mitte, weil wir ihn eben da wollten, hehe. Aber er passt ja auch da hin.


Was ist denn der Unterschied zwischen dem Zeitalter der Götter und dem der Menschen?

Das Zeitalter der Götter ist ein Zeitalter, in dem die Götter Menschen erschufen, die dann Geschichten darüber schrieben, wie die Götter sie erschufen, und damit die Götter selbst erschufen. Im Gegensatz dazu ist das Zeitalter der Menschen das, in dem die Menschen die Götter vergessen haben, ohne sie leben – gottlos im Grunde - und sich am Ende damit zerstören.


Henri schreibt in seinem Presseinfo, die Texte behandelten etwas, das „unser Blut und unseren Boden nie verlassen hat“.

Er meint damit, dass es um die Denkweise unserer Vorfahren geht, wie sehr sie mit ihrer Umgebung verbunden waren, vor allem mit den Kräften der Natur und der Tatsache, dass man gegen sie nichts unternehmen und sich nur an sie anpassen konnte. Die meisten Menschen haben das vergessen. Wir sitzen hier zum Beispiel in einem Raum, der absolut nichts mehr aus diesen Zeiten hat. (zeigt auf eine prall gefüllte Obstschale) Sogar diese Früchte dort wachsen nicht auf finnischem Boden, nicht mal auf deutschem, sondern werden importiert. Das „hat niemals unser Blut verlassen“ heißt, dass es immer noch Menschen gibt, die sich aktiv versuchen daran zu erinnern, wie Menschen damals gelebt haben, die sich an ihr Wissen und ihre alltäglichen Verhaltensweisen erinnern wollen, auch wenn die Umgebung eine ganz andere war als heute.


Gibt es denn in eurer Umgebung noch Menschen, die versuchen, so zu leben wie vor tausend oder zweitausend Jahren?

Nicht viele, würde ich sagen. Die meisten Finnen leben mittlerweile in Städten, hehe. Es geht mehr um die Denkweise, alte Weisheit um die und Respekt vor den Kräften der Natur. Das fängt schon damit an, dass ich zum Beispiel nichts tun möchte, um der Natur aktiv zu schaden. Wir glauben vielleicht, wir hätten fließendes Wasser und Elektrizität und all das… aber wenn uns die Natur mal wirklich richtig eins reinwürgen will, ist's damit sehr schnell vorbei.


Du weißt aber schon, dass der Ausdruck „Blut und Boden“ ein wenig unglücklich gewählt erscheint für uns Deutsche?

(rollt ein wenig mit den Augen) Ja, das weiß ich. Ich musste das schon mehrfach erklären. Aber es geht uns hier um Dinge, die sehr sehr viel älter sind als irgendwelche 1930er Jahre. Das sind Ausdrücke, die sich diese Leute ja auch nicht ausgedacht haben, die haben sie sich ja auch gestohlen, wie vieles andere.


Ja, aber das sind Dinge, die man vielen Menschen leider erklären muss.

Das verstehe ich, ich bin des Erklärens nur ein wenig müde. Wir haben mit Politik überhaupt nichts am Hut.


Da habt ihr immerhin den Vorteil, dass so gut wie niemand Finnisch versteht und ihr im Grunde schreiben könntet, was ihr wollt, hehe. Habt ihr niemals über englische Texte nachgedacht?

Das ist mir schon klar, ja. Finnische Texte sind einfach ein wichtiger Bestandteil dieser Band, wir machen das einfach etwas anders als andere. Das hat auch eine spirituelle Seite. Wir möchten das so, wir möchten die Quelle unserer Inspiration damit respektieren, und das ist eben Finnland.
Denk' mal daran, dass damals in den frühen Neunzigern die ganzen Norweger auch alle auf Norwegisch gesungen haben. Das hat niemanden interessiert, zumindest nicht negativ. Im Gegenteil, das hat die Kids interessiert, das hat fanden sie spannend, dass jemand da etwas auf seine Weise tut.


Das tut ihr sicherlich heute auch, ja. Eine der ersten Liveshows, die ich von euch bewusst gesehen habe, war auf dem Ragnarök-Festival. Ich erinnere mich daran, wie du auf die Bühne kamst und sagtest „so Leute, wir sind MOONSORROW, und wir spielen jetzt das ganze neue Album von vorne nach hinten, egal, was ihr davon haltet“. Das hat mich beeindruckt. Kümmert es euch nicht allzu sehr, was das Publikum von euch erwartet?

Die Erwartungen interessieren uns wirklich nicht so sehr, nein. Natürlich interessiert uns unser Publikum, das sind immerhin die Menschen, die uns ermöglichen, das zu tun, was wir tun, die Tickets kaufen, um uns zu sehen. Wir können nur nicht jedem versprechen, dass wir seine Lieblingssongs spielen, das geht eben nicht.


Bei Songs, die sich selten unter einer Viertelstunde Länge befinden, stelle ich es mir sowieso recht schwer vor, eine Setlist zusammenzustellen.

Das ist in der Tat seeeeehr kompliziert. Nicht nur, weil die Songs so lang sind, sondern weil wir ja auch eine dynamische Setlist wollen, was es bei der immensen Songlänge doppelt schwer macht. Das ist eine Kombination aus Kunst und Mathematik. Wenn wir beispielsweise eine Stunde spielen, und dafür eine gute Setlist haben, die dann aber fünf Minuten zu lang ist, müssen wir wieder einen Song kürzen. Dann ist die Show vielleicht drei Minuten zu kurz, das geht gerade noch. Dann ist es vielleicht aber keine dynamische Reihenfolge mehr. Schwierig, schwierig.


Die Kombination kommt dir ja sicher bekannt vor, du hast Mathematik studiert und wolltest ein Lehramt anstreben, richtig?

Das ist schon lange her, ja, hehe. Ich habe sogar ein paar Jahre lang als Lehrer gearbeitet. Aber das ist einfach nicht mein Ding gewesen, vor allem die Stunden im Büro, das war einfach nichts für mich.


Denkst du, dass mathematisches Denken und sehr emotionale Musik zusammenpassen?

Musik ist sogar ein wenig wie Mathematik. Ich bin zum Beispiel ein eher rhythmischer Typ, ich habe relativ wenig Sinn für Melodie. Das ist durchaus Mathematik. Ich habe allerdings das perfekte Gegenargument dafür, dass das zusammenpasst: Meine guten Freunde von INSOMNIUM sind vermutlich die akademischste Band, die es gibt, sie sind alle Professoren für irgendwas und machen trotzdem sehr berührende Musik. Also, das passt schon.


Im Anschluss an diese Promotage werdet ihr bald auf Tour sein, zusammen mit KORPIKLAANI. Leider gibt’s kein einziges Konzert in Deutschland. Hasst ihr dieses Land so sehr?

Ganz im Gegenteil, wir lieben dieses Land! Das Routing ist allerdings etwas, das ein weiser Mann für uns gemacht hat, also…


Viel Spaß trotzdem, und für alle eure deutschen Fans: Zumindest auf dem Dark Troll-Festival Anfang Mai gibt’s die Gelegenheit, euch zu hören. Danke für deine Zeit!
Florian Dammasch
Autor: Florian Dammasch [Alboin] | 23.03.2016 | 19:53 Uhr

Zvare Metalen / February 2016



SOURCE

Interview met Moonsorrow
Vijf jaar moesten we wachten op een nieuwe plaat van Moonsorrow, maar tegelijkertijd was het ook al even geleden dat Zware Metalen de Finse band sprak. Ik belde daarom bassist Ville even op om het over de nieuwe plaat te hebben, die vanaf april verkrijgbaar is.
log
Dag Ville, hoe gaat het? Ik bel je even op, aangezien ik een vrije dag had en ik hoorde dat jij ook twee dagen vrijaf nam om op het Century Media-kantoor bij te kletsen over jullie nieuwe plaat, die uitkomt op 1 april. Dat is geen grap, neem ik aan?
(lacht) Ja, vanavond ben ik bezig tot een uur of elf en morgen is er weer zo’n dag. Je bent zeker de eerste niet om te vragen of het om een grap zou gaan. We lachen er ook wel mee binnen de band. Uiteraard valt het per ongeluk op die dag, maar we laten al zo lang niets van ons horen. Misschien gebeurt er wel helemaal niets dan? Geen album, geen releaseshow op 1 april, helemaal niets!
Je slaat natuurlijk de spijker op de kop als je zegt dat jullie er eventjes over gedaan hebben. Tot 2007 hadden jullie een aardig tempo wat betreft het uitbrengen van platen, maar nu duurt het plots vijf jaar. Hoe komt dat?
Geen idee, misschien zijn we oud geworden? (lacht) Nee, we waren eigenlijk begonnen in 2012 met het schrijven van nieuw materiaal, dus we hebben wel een kleine pauze genomen. Toen we echter bezig waren met schrijven hebben we alles weggegooid, omdat we tot de conclusie kwamen dat we niet op de juiste weg zaten. We wilden geen plaat die zo klonk, dus we begonnen opnieuw. Daarom duurde het zo lang.
log
In elk geval zal het niet liggen aan de problemen binnen jullie band, want jullie zitten met dezelfde line-up sinds jullie debuut Suden Uni. Wat is er zo speciaal aan de chemie in jullie band? Ik heb het gevoel dat Cradle of Filth of, om binnen het genre te blijven, Eluveitie daar wel wat van kunnen leren.
Ja, ik zag Cradle of Filth juist en toen besefte ik plots dat er van die originele band eigenlijk maar eentje meer overblijft. Wel, ik weet niet goed wat het is, maar ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat we al vrienden waren voordat de band bestond. We huurden dus geen muzikanten in om een instrument te bespelen, maar zochten mekaar op. Sindsdien zijn we ook allemaal goede vrienden.
Misschien speelt het ook mee dat Moonsorrow minder als een muziekbedrijf bekend staat en het eerder gaat om het maken van muziek die vanuit het hart komt?
Voor mij voelt het helemaal niet aan alsof Moonsorrow een bedrijf is, hoewel ik hier vandaag in zeker opzicht wel ben voor zaken. Ik zit namelijk een plaat te promoten, in de hoop dat die vanaf april zal verkopen. Maar ik bekijk het zo niet, voor mij is het plezier steeds belangrijk geweest. We maken in de eerste plaats nog steeds muziek voor ons en niet voor een publiek, maar het is wel fijn om te zien dat de mensen de muziek goed vinden, of dat het op zijn minst zo lijkt. Maar dat was nooit onze prioriteit, het ging vooral om het maken van albums waar we ons goed bij voelden.
Maar uiteraard zijn jullie wel een band die zijn strepen verdiend heeft binnen het genre en rustig verder timmert aan de weg. Dat gebeurt vanaf heden bij Century Media, een label dat verbonden is met Sony, terwijl jullie in het verleden te vinden waren bij Spinefarm, dat een Universal label is. Is die overgang van belang geweest bij jullie?
Spinefarm is op een gegeven moment deel geworden van Universal en Century Media werd onlangs maar pas opgekocht door Sony, maar toen was het contract met ons al in orde. Ik weet niet welk effect dat zal hebben, maar ik lig er niet echt van wakker. Ik wil gewoon goede muziek maken en die muziek toevertrouwen aan capabele mensen.
Maar er zal wel een reden zijn waarom jullie nu plots getekend hebben bij Century Media?
Ja, we wilden absoluut met de band naar Century Media. Het contract bij Spinefarm liep ten einde en we waren uit op iets nieuws. We brachten zes full-lengths uit bij Spinefarm en het was gewoon tijd om te veranderen. We waren ook onder de indruk van de attitude van Century Media, want zij behandelen bands als bands, in plaats van als producten.
log
Het label mag wel trots zijn dat jullie er nu zijn bijgekomen, want ik vind deze nieuwe plaat de beste sinds Verisäkeet. Jullie gitarist Henri heeft reeds laten weten dat het veel folkier klinkt en dat kan ik ook bevestigen. Kan ik dan concluderen dat jullie geëvolueerd zijn naar deze stijl, of is dit eerder muziek die past binnen het thema van ‘het tijdperk van de goden’, wat de vertaling is van Jumaltan Aika?
Het klopt wel dat we altijd de muziek en de lyrics hand in hand laten gaan, want we vinden het van belang dat het klopt met het thema van het album. Voor we begonnen met het schrijven van dit album denk ik echter dat we al beslist hadden om terug wat dieper te graven naar de oude waarde van folk metal en er op die manier iets van te maken dat oud klinkt. We wilden zeker niet doen zoals de meeste bands en wilden eerder dat het klonk zoals erg lang geleden, toen er nog geen opnamemateriaal bestond.
Jullie staan binnen enkele maanden wel op de planken met Korpiklaani, tijdens jullie tour in april. Inspireert blije folk metal, zoals die van Korpiklaani, Finntroll of Alestorm, jullie dan op geen enkele manier?
In de bands die je opsomt zitten allemaal goede vrienden, maar ik denk niet dat zij ons beïnvloeden of wij hen. Ieder heeft zijn eigen invloeden en meestal zijn dat gewoon de bands waarnaar je luisterde toen je een tiener was. Dat is de muziek die blijft hangen tot het einde.
Bekijkt Henri het ook zo? Jullie delen hem met Finntroll, dus kan ik me voorstellen dat er bij jullie in de band wel eens wat gepraat of gediscussieerd wordt over de weg die je op wilt gaan.
Wel, meestal voelt hij wel het verschil aan als hij muziek schrijft. Dan weet hij of het iets is voor Moonsorrow of voor Finntroll, maar het gebeurt wel eens dat we binnen de groepen zeggen dat hij een nieuwe riff best bewaart voor het volgende album van Finntroll. Dan vragen we hem of hij asjeblieft terug wat Moonsorrow wil gaan schrijven. (lacht)
log
Zo krijg ik het gevoel dat jullie echt in groep aan deze muziek werken en verder kijken dan jullie eigen instrument lang is. Henri, Marko en jij bespelen, of bespeelden, ook andere instrumenten. Betekent het ook dat jullie nadenken over de partijen van andere instrumenten binnen jullie muziek?
Niet echt. We werken allemaal wel mee om de muziek in elkaar te steken, maar Henri speelt nog wel alle demo’s zelf in en bespeelt ook alle instrumenten. Hij is het dus nog steeds die, als puntje bij paaltje komt, beslist wie wat speelt binnen de band. Dat is ook perfect in orde, want hij is een geweldig muzikant die met briljante ideeën voor de dag komt. Er valt niets aan te merken op wat hij doet, dus meestal wordt er niets veranderd aan hetgene hij aanbrengt.
Op die enkele uitzonderingen na dan. Ik vond in ons archief nog een interview terug van zo’n tien jaar geleden, met jullie gitarist Mitja. Toen ging het over de invloeden die in jullie muziek aanwezig waren, zoals Bathory en oude Thyrfing. Het valt mij op dat die kern nog steeds in jullie muziek aanwezig is, zoveel jaren later. Enslaved wordt door jullie ook vermeld als een belangrijke invloed, maar die zijn wel het progressieve pad opgegaan. Kan ik afleiden uit je reactie daarjuist dat dit nooit zal gebeuren binnen Moonsorrow?
We waren, en zijn nog steeds, erg geïnspireerd door het oude werk van Enslaved. Langs de andere kant vind ik het goed dat wij gewoon onze eigen weg blijven gaan en heb ik heel veel respect voor het feit dat zij hun eigen ding blijven doen en niet blijven ronddolen in hun verleden. Ze vonden hun eigen weg en daar valt niets op te zeggen. Wij zullen zeker hun pad niet volgen, wij volgen het onze en ik weet niet welke kant het zal opgaan. Wij laten ons niet leiden door de carrière van andere bands, gewoon omdat hun eerste albums erg sterk waren.
log
Het betekent dat jullie als een van de enige bands nog steeds die oude blackfolk produceren, waardoor jullie ook sterk afwijken van de vrolijke en progressievere bands. Over vrolijkheid gesproken: voelt het ook zo aan op het podium? Zijn jullie minder vrolijk?
Ja, ik denk dat onze live shows wel een pak serieuzer zijn dan die van Korpiklaani. We amuseren ons uiteraard wel op podium met onze instrumenten en je zal wel een lach op ons gezicht zien verschijnen, maar we staan daar om serieuze dingen te brengen.
Geldt dat ook backstage? Brengen jullie daar ook serieuze dingen?
Nee, daar is het volledig anders! (lacht) Daar zijn we gewoon zoals iedereen: een bende kleine kinderen. We zijn bijna veertig jaar oud, maar backstage zijn we gewoon een bende kinderen.
Nog iets waar ik zeker even bij wou stilstaan, is jullie taal. Een band als Korpiklaani maakt vaak gebruik van het Engels of gebruikt korte titels in de eigen taal, en Finntroll gaat dan weer over naar het Zweeds. Volgens hen klinkt die taal iets trolser dan het Fins, maar kan het niet gewoon zijn dat Fins geen commerciële taal is?
Ja, absoluut. Voor Moonsorrow vind ik dat commerciële aspect van taal wel niet zo belangrijk. Onze teksten zullen altijd in het Fins blijven, dat hoort er nu eenmaal bij.
log
Op basis van dit gesprek heb ik het idee dat het belangrijker is dat jullie je perfect kunnen uitdrukken in jullie moedertaal, dan dat het echt verstaanbaar wordt voor de menigte.
Zeker, het past bij onze muziek en op die manier kunnen we gewoon alles zeggen zoals we het precies bedoelen. Het is mijn eigen taal en ik ken elk woord ervan, dat maakt het ook veel comfortabeler.
Dit album is in elk geval al een stuk makkelijker om uit te spreken dan het vorige. Viel dat ook op toen, dat mensen een omweg zochten om maar niet die titel uit te hoeven spreken?
Ja, meestal gebruikten ze gewoon de initialen VKKM en dat vond ik prima.
Makkelijk opgelost zo. Dus in april zien we jullie verschijnen in België en Nederland en jullie doen er ook wat zomerfestivals bij. Kijk je ernaar uit om hier nog eens te zijn? Waar denk je spontaan aan bij onze landen?
Het zijn fijne landen om in te vertoeven. Je hebt een plek waar je moet spelen en een plek waar je kan rondwandelen. Het voelt vertrouwd aan, want het behoort eveneens tot de Europese cultuur. Waar ik aan denk bij het woord Nederland is dat er cannabis gerookt mag worden. Dat is maar het eerste wat bij me opkomt hoor. (lacht)
Er is ook wel wat cultuur aanwezig hoor. Hebben jullie soms tijd om de steden te bezoeken? Hier in België vind je wel wat mooie historische steden.
We hebben jammer genoeg niet zoveel tijd als we op tour zijn. Ik denk dat ik echt eens op reis moet gaan naar jullie landen, als ik ooit de tijd vind.
Misschien binnen enkele jaartjes dus. Dan zie ik je wellicht wel in april of op zomerfestivals zoals Graspop en Hellfest.
Of gewoon op al die shows die nog gaan komen. Bedankt voor het gesprek!

La Grosse Radio / March 2015



SOURCE (with some cool photos actually)


Mitja Harvilahti et Ville Sorvali de Moonsorrow au Cernunnos 2015

Entrevue avec Mitja Harvilahti et
Ville Sorvali de Moonsorrow – Cernunnos Festival 2015

Pendant que nous rations les joyeux Compagnons du Gras Jambon, nous avons pu discuter avec deux membres éminents de Moonsorrow, à l'origine du groupe. L'interview a été menée en duo par Thomas et Camille, spécialiste des langues finoises et anglaises, ce qui tombait drôlement bien !
----------------------------------------------

LA GROSSE RADIO : Votre dernier album est sorti en 2011, et maintenant vous sortez quelque chose de très spécial : un coffret avec  14 vinyles. Pourquoi ce choix ?

Mitja Harvilahti: Oui, 14 vinyles et il n’y en a déjà plus en stock. Ces vinyles ont été réalisés par un label appelé Blood Music. Ils nous ont contactés. J’ai rencontré le mec qui gère le label il y a quelques années. Il a eu l’idée de sortir un coffret Moonsorrow avec tout ce qu’on a fait. Ca a pris 2 ans pour le faire.


LA GROSSE RADIO: Et pourquoi avez-vous choisi de faire ça ? Est-ce que vous vouliez revenir sur tout ce que vous aviez déjà fait ?

Mitja Harvilahti: On voulait avoir une version vinyles de tous nos albums et la partager avec les fans. Seuls le premier et le dernier album sont sortis dans une version vinyle correcte.


LA GROSSE RADIO: On peut donc dire que vous avez une âme de collectionneurs.

Ville Sorvali: C’est le cas de notre batteur.

Mitja: Je collectionne aussi, mais pas des albums. Je collectionne plus des guitares, ce genre de choses.

Ville: Je collectionne les souvenirs, ce qui n’est pas forcément une bonne chose. Quand je serai vieux, toute ma collection sera perdue.


LA GROSSE RADIO: Ce coffret va faire partie des bons souvenirs ?

Mitja: Oui. Ce coffret s’appelle Heritage et c’est vraiment notre héritage musical dans un coffret.


LA GROSSE RADIO: Si vous appelez ce coffret votre héritage, est-ce que cela signifie que vous voulez arrêter la musique, ou allez-vous continuer ?

Ville: On fera de la musique aussi longtemps qu’on vivra. Je ne sais pas ce que sera le dernier album de Moonsorrow. On n’a rien prévu de particulier mais on fera de la musique jusqu’à la fin de nos jours.

LA GROSSE RADIO: Avez-vous prévu un nouvel album? Est-il déjà en cours de composition ?

Ville: On a déjà commencé à composer… il y a longtemps en fait… il y a deux ans.  On a composé quelques chansons mais on les a toutes jetées. A un moment, on s’est rendu compte que ce n’était pas le genre de musique qu’on voulait faire, donc on a tout recommencé. On est presque au bout de ce deuxième essai. L’album est presque complet. On sera en studio d’ici quelques mois.

Mitja: Il sortira au début de l’année prochaine.


LA GROSSE RADIO: Le fait que vous ayez tout jeté pour recommencer, est-ce un signe d’évolution dans votre musique, ou est-ce que les morceaux étaient trop différents de ce que vous faites habituellement?

Mitja: On veut toujours évoluer pour chaque album mais cette fois-ci ce qu’on a fait n’était pas assez bon. Ça ne sonnait pas comme étant un parfait album de Moonsorrow.

Ville: Quelque chose n’allait pas, sans savoir vraiment quoi.

Mitja: Oui, ça n’avait pas le bon esprit.


LA GROSSE RADIO: Dans vos chansons, vous parlez de paganisme et de la culture finlandaise. Est-ce que vous avez des activités en parallèle qui sont liées à cela, comme de la reconstitution historique, par exemple ?

Ville: On ne fait rien de païen et nous ne sommes pas religieux. On a seulement un grand respect pour la nature qui est à la base de tout. Nous ne serions pas là si nous n’avions pas une réelle connexion avec notre planète. C’est la source de tout.

Mitja: On ne fait pas de reconstitution. On laisse ça à d’autres qui aiment ça beaucoup plus que nous. Cela doit être super de revivre certaines choses que l’on ne peut pas trouver dans la société actuelle. Mais on ne ressent pas le besoin de faire ce genre de choses. Mais cela ne nous empêche pas d’avoir de l’intérêt et du respect pour l’Histoire.

LA GROSSE RADIO: Quel livre est posé sur votre table de chevet en ce moment ?

Ville: Je ne sais pas lire ! Enfin si, je sais… mais je dois l’admettre, et c’est plutôt honteux pour un intellectuel prétentieux comme moi, je ne lis pas tant que ça. J’ai beaucoup lu fut un temps, mais aujourd’hui je lis seulement des articles sur internet. Je lis toujours beaucoup de choses sur l’histoire et la mythologie. Je me rappelle encore du dernier livre que j’ai lu. C’était pendant un voyage pour le Japon. C’était un petit livre sur la vie en tournée, écrit par un ami et je l’ai lu pendant le vol.

Mitja: Je suis un train de lire un roman russe intitulé "Cocaine Novel", un truc comme ça. [NDLR: il s'agit probablement de "Novel with Cocaine" d'Ageyev] C’est du 19° siècle je crois. Je ne me rappelle plus qui est l’auteur, mais il est russe. C’est un roman sur un jeune homme dont la vie s’écroule. C’est drôle et triste à la fois. Mais le style est plutôt classique. Un bon roman russe.


LA GROSSE RADIO: Imaginons que vous ayez des fonds illimités. Quelle serait la chose la plus folle que vous feriez pour le groupe ?

Ville: Jouer sur la Lune. Personne n’a jamais fait ça. Et ça serait vraiment difficile d’obtenir un son sur la Lune à cause du manque d’atmosphère.


LA GROSSE RADIO: Dans notre interview précédente, nous avons posé la même question aux membres de Cruachan et ils voulaient aussi jouer sur la Lune mais ont finalement décidé qu’ils joueraient sur Mars.

Ville: Ok, donc on ira sur Jupiter ou le Soleil.

Mitja: Non, il va faire trop chaud pour Marko. Il déteste le chaleur. Ce sera Jupiter.

Ville: Non! Ou alors on pourrait embaucher quelqu’un qui nous construirait une véritable machine à remonter dans le temps qui marche et on jouerait pour les vrais Vikings. Je serais curieux de voir leur réaction… Ils nous tueraient probablement.

LA GROSSE RADIO: En parlant de choses folles. Quelle est la chose la plus folle que vous ayez faites sur scène ?

Mitja: Je ne sais pas, mais je sais très bien quelle est la chose la plus folle qu’il m’ait faite sur scène! On jouait en Hongrie, et je faisais un solo de guitare et soudain, il a chopé mon caleçon et a commencé à le tirer vers le haut. Il voulait craquer mon caleçon ! Il a essayé de le tirer si haut qu’il aurait pu me le mettre sur la tête. Il a essayé de m’étrangler avec mes propres sous-vêtements !

Ville: Oh… Ce n’est pas ce que j’essayais de faire, mais oui ça aurait pu être potentiellement dangereux. Je pense que c’est la chose la plus stupide qu’on ait faite. Oh et j’ai vomi sur scène mais ça c’est normal. Et j’ai pissé dans mon pantalon… Mais c’est normal aussi. Vous savez les sets sont longs… et on boit beaucoup de bières avant…

Mitja: Quoi?! Tu t’es vraiment pisser dessus?

Ville: Non … une fois… accidentellement

Mitja: ça va faire les gros titres !


LA GROSSE RADIO: Oui probablement !

Ville: J’avais pas vraiment prévu de mouiller mon pantalon. C’est plutôt inconfortable !


LA GROSSE RADIO: Maintenant, passons à la question la plus difficile. Pouvez-vous définir votre groupe un seul mot ?

Ville et Mitja: SATAN ! C’est la question la plus facile.

Ville: Apportez-nous du vin, s’il vous plaît !

Mitja: Tout d’abord, venez nous voir en concert, et apportez-nous du vin !
Camille Morisse et Thomas Orlanth

Photos © 2015 Thomas Orlanth : www.thomasorlanth.com
Toute reproduction interdite sans autorisation écrite du photographe.

The Unchained / March 2015



SOURCE


Interview Moonsorrow

Pendant la Cernunnos Pagan Fest 2015, alors que les festivités battaient leur plein à la Machine du Rouge, nous avons pu rencontrer Ville Sorvali et Matja Harvilahti de Moonsorrow. Agréables comme peuvent l’être les finlandais ils ont répondu à nos questions .
Pouvons-nous parler des nouvelles du groupe ? Un nouvel album de prévu?
Ville : Il va y avoir un nouvel album effectivement.  Je ne te dirai pas quand! Ce sera probablement dans un an.
Matja : On en a déjà composé une bonne partie, on va entrer en studio et ça sortira sûrement l’année prochaine.
Reviendrez-vous à Paris pour en faire la promotion ?
Ville : On le souhaite oui ! On projette de toute façon de faire une tournée dans plusieurs villes françaises pas seulement à Paris. Le public est bon partout.
Matja : La France est devenue un des meilleurs pays où jouer, tout comme dans le sud de l’Europe.
Ville : Bizarrement, il (Matja) voit la France comme un pays de l’Europe du Sud….
Matja : (rires) Non !
A propos des paroles de vos chansons… Le prochain album sera aussi en Finnois ?
Ville : Oui ! Jusqu’à la fin des temps… C’est l’âme du groupe. On ne peut pas vraiment dire pourquoi.
Matja : Pourquoi devrions-nous ? L’anglais n’est pas une meilleure langue que le finnois qui est très poétique et expressive.
Ville : L’anglais est même plus pauvre, il n’y a pas autant de façon de s’exprimer. Je considère que mon anglais écrit est très varié il y a plein de mots et d’expressions mais je sens que je ne peux pas exprimer tout ce que je veux en anglais.
DSC_0424
Quelles sont vos influences ?
Ville : On en a beaucoup comme …
Matja : Satan ! (rires)
Ville : Et bien disons que Bathory, Enslaved, King Crimson ce sont les trois principaux. Il y a bien sûr plusieurs groupes de Black Metal, Death Metal, la musique traditionnelle scandinave…
Matja : Le black Metal est très important on a tous grandi avec et c’est une grande partie de notre musique. C’est peut être une des seules choses qui connecte tout le groupe, c’est le seul sujet concernant la musique sur lequel on a le même avis.
Concernant le Pagan Metal, pensez-vous qu’un festival  comme la Cernunnos regroupant que des groupes de ce style est une bonne chose ?
 Matja : Pourquoi pas ? Il y en a tellement, des bons et des groupes horribles ! Il y a de quoi faire un festival ! Et c’est une bonne idée d’avoir ce festival au milieu de la ville au lieu d’être au milieu d’un bois ! C’est grand.
Ville : C’est très bien situé ! C’est central.

Vous jouez dans d’autres festivals de ce genre ?
 Matja : Oui tout le temps, la plupart des festivals qu’on fait ont un lien avec le Folk Metal.
Ville : Il y a deux jours en Europe on a vu de vrais vikings ! Ils étaient habillés comme ça et marchaient dans la rue, c’était un grand festival viking.
Pouvons-nous parler des paroles de vos chansons ?
Ville : On parle de beaucoup de choses, de la nature, la philosophie générale c’est le Pagan c’est dur d’expliquer plus que ça. Parfois ce sont des histoires, parfois juste des descriptions il y a beaucoup de choses. Le dernier album a de très bonnes traductions, cette fois je ne les ai pas traduites moi-même.
DSC_0746
Vous faites beaucoup de concerts en ce moment…
Matja : Oui… enfin ça dépend, cette année par exemple on n’a pas été beaucoup en tournée. Et l’année dernière non plus, on en a pas fait tant que ça, mais de très intéressantes par contre, comme en Asie, un voyage au Japon.
Il y a un endroit où vous préférez être ?
Ville : Chez moi…  Non c’était une blague ! Quoique pas tant que ça, j’aime beaucoup jouer chez moi.
Matja : Je déteste jouer chez moi !
Ville : J’aime aussi être en Europe, il y a tellement d’endroits bien pour jouer, la France par exemple si c’est ce que tu veux entendre !
(Rires) Non pas forcément !
Matja : Il y a des villes qui sont toujours bonnes pour jouer comme à Montréal, ça a été excellent à chaque fois, et les villes de l’Amérique de nord en général. Et en Europe…
Ville : La Hongrie, c’est là où la première fois on a eu une séance de dédicace et on avait jamais vu cette forme de folie ! En Finlande l’année d’avant, on avait déjà vu une ou deux personnes venir avec un stylo et un bout de papier mais jamais comme ça.
Matja : La Finlande est très bien aussi, on a jamais eu de mauvais concert à Helsinki, la Suisse aussi c’est bien et la France.
Ville : Le sud de la France est plus fou que le nord ! Un de nos concerts les plus mémorables c’était à Toulouse et c’était fou ! Il y a avait un sonomètre que je regardais pendant qu’on jouait et parfois au milieu des chansons je demandais au public de faire un putain de bruit, et ils criaient même plus fort que le groupe ne jouait !
Si vous pouviez choisir les groupes pour une Pagan Fest,  ce seraient lesquels ?
Matja : Je crois que je voudrais Enslaved parce qu’ils ne jouent pas beaucoup dans ce genre de festivals, je crois qu’ils prennent eux-mêmes de la distance sur ça. Mais ce serait cool de les avoir donc je dirais Enslaved, Amorphis, Thyrfing. Peut-être nous aussi ! (Rires)
Voudriez-vous dire quelque chose au public français ?
Matja : On aime vraiment jouer en France, et on espère revenir quand notre album sera sorti et tous vous voir.
Ville : Et boire votre vin !
Matja : On aime beaucoup le vin donc ramenez-nous du vin rouge et du vin blanc !

Merci à Ville et Matja pour ce moment et à Sarah de Dooweet !
Texte : Cindy Tucci
Photos : Aurélie Margerin