Metalfan.nl / March 2016

SOURCE


Door Jeffrey 
Geplaatst in maart 2016

Jumalten Aika is de titel van het nieuwe Moonsorrow-album, dat op 1 april verschijnt. Ruim vijf jaar hebben de fans moeten wachten op de opvolger van Varjoina kuljemme kuolleiden maassa. Ik sprak met een van de mannen van het eerste uur, bassist en vocalist Ville Seponpoika Sorvali over de tussenliggende moeilijke tijd, de documentaire die in de maak is en over het ontdekken van culturen.

Hoe gaat het ermee?

Ik ben nogal moe.

Hoe komt dat?

Ik heb gisteren na zeer lange tijd weer een van de beste fans ontmoet en uiteraard hebben we dit gevierd met een paar drankjes (lacht).

Is dat een van de speciale fans uit Spanje die ook aan de documentaire Home Of The Wind over Moonsorrow werkt?

Nee, het was iemand anders. Maar elke fan is natuurlijk speciaal (lacht). Ik kijk uit naar de documentaire die de fans maken. We zitten nog steeds in de planningfase. Het vergt veel tijd en energie.

Ze zijn al een keer naar Finland gevlogen.

Inderdaad. Ze zijn hierheen gekomen om wat achtergrondwerk te verrichten. Als we alles compleet hebben, zullen ze hier wellicht vaker komen. Ze doen nauwkeurig hun werk en er volgen gesprekken met veel mensen.

Het is best bijzonder dat zoiets plaatsvindt.

Zeker. We bevinden ons nu op een punt in onze carrière waar het gerechtvaardigd is om zo’n documentaire te maken. We draaien eenentwintig jaar mee. Dat is meer dan de helft van mijn leven (lacht).

Vorig jaar bestond Moonsorrow twintig jaar. Hebben jullie dat nog gevierd?

Nee. Ik denk dat we het compleet vergeten zijn. We hebben een boxed-set uitgebracht. Dat kun je zien als een soort viering.

Jullie hebben heel lang bij Spikefarm gezeten, maar vallen nu onder de hoede van Century Media. Wat is er voor jullie veranderd?

Het contract bij Spikefarm liep af en we zijn vervolgens naar de beste optie gaan zoeken. We kwamen terecht bij Century Media. Zij kunnen op promotioneel gebied veel extra betekenen. We doen nu ook meer interviews dan voorheen.

Toen je tiener was had je nooit kunnen verwachten dat het zo'n vlucht zou nemen.

Inderdaad. Ik was vijftien toen ik hiermee begon (lacht).

Veel bands zijn zo begonnen. Enslaved, Entombed. Ze hadden geen idee dat ze zo invloedrijk zouden zijn en dat ze vandaag de dag nog met dezelfde bands actief zouden zijn.

Dat klopt. Ivar van Enslaved was zestien toen hij het eerste Enslaved-album schreef. Dat is ongelooflijk, want het is zó goed en heeft zoveel details in zich. Toen ik vijftien was, was ik daartoe niet in staat…. en nu nog niet (lacht).

Hij blijft nieuwe terreinen ontdekken. Zo heeft hij live opgetreden met zijn ambient project BardSpec. Het is interessant om deze mensen te blijven volgen die zich niet beperken tot een bepaald genre.

Dat is inderdaad cool. Het is het fundamentele idee van de muziek. Je kunt jezelf niet blijven beperken. Je moet dingen willen ontdekken en dat is wat we constant doen met Moonsorrow. We hebben een bepaalde sound die we niet drastisch kunnen veranderen, maar we zoeken altijd naar verschillende elementen van buiten de box om het interessant te houden voor onszelf.

Je hoort inderdaad nieuwe elementen op Jumalten Aika en jullie hebben de folk-elementen weer prominent laten terugkomen, bijvoorbeeld in Ruttolehto Incl. Päivättömän Päivän Kansa. De teksten zijn nog altijd in het Fins. Hebben jullie dat gedaan om het authentiek te houden?

Ja. Het is iets dat ons geïnspireerd heeft in Enslaved. Zij voerden het uit in hun eigen taal. Het maakte eigenlijk niet uit dat het niet in het Engels was. Integendeel, het maakte het juist interessanter. Niemand maakte er een issue van dat het niet in het Engels was. Iedereen vond de muziek goed. Ze waren een goed voorbeeld voor anderen.

Het heeft even geduurd voordat het nieuwe album er gekomen is. Ik begreep dat veel materiaal al was geschreven, maar dat het niet gebruikt is, omdat het niet in de richting kwam die jullie uiteindelijk uit wilden.

Dat klopt. Ik kan me niet precies herinneren hoeveel we al hadden geschreven, maar het voelde niet goed aan. Het was bovendien niet genoeg om er een album van te maken of er iets mee te doen. Het waren nog geen complete songs. Het was niet zozeer slechte muziek, maar het paste niet goed bij wat we wilden doen. Het was gewoon niet het type muziek dat we op dat moment met Moonsorrow wilden maken. Dus we moesten wachten totdat de juiste ideeën ons vonden.

Het is beter te wachten tot er goede ideeën op tafel komen, dan geforceerd een nieuw album te lanceren.

“People tend to be quite mystifying about the divine inspiration in heart”. Het is waar dat voordat je start dat je de juiste inspiratie moet vinden of je moet wachten totdat de inspiratie jou heeft gevonden. Nadat je de inspiratie hebt gevonden, is het vooral hard werken. Je hebt alleen inspiratie nodig om te beginnen omdat je een idee nodig hebt met betrekking tot wat je gaat doen. Dat is iets dat je niet kunt forceren. Het gebeurt of gebeurt niet. Als het niet meer gebeurt, maken we dus nooit meer een album (lacht).

Zoals je net zei, was het geen slechte muziek die jullie hadden gemaakt. Toch is het weggegooid. Is het dan helemaal weg, of blijf je de riffs bewaren?

Laten we zeggen dat een gemiddeld album een uur duurt. Voor ieder album hebben we tien tot twintig uur aan muziek geschreven. We nemen demo’s op en die worden opgeslagen in een computer. We hebben talloze uren aan ongebruikte muziek over. Het meeste is niet erg goed (lacht). Toch komen we er altijd naar terug als we het album schrijven, omdat het materiaal betreft, wat bedoeld was voor het vorige album. We gebruiken het echter nooit, want we wilden een andere richting op. Soms vermaken we onszelf door de slechtste riffs die we ooit hebben gemaakt, steeds weer te spelen. Een slecht voorbeeld dus (lacht), om ons eraan te herinneren waar we naar toe zouden moeten gaan.

Het proces was derhalve niet makkelijk. Henri wilde juist extreme black metal maken, maar er zijn toch behoorlijk wat folk-elementen terug te horen.

Het was inderdaad niet makkelijk om het juiste recept te vinden waar iedereen tevreden over was, maar we hebben het uiteindelijk gevonden. We werden het eens over het feit dat het nieuwe album rauw, energiek en ‘ancient’ moest zijn. De folk-elementen vormen de sleutel in het ouderwets klinken.

Het waren lange dagen en jullie hadden nog maar net op tijd het laatste nummer geschreven toch?

Het waren lange dagen zonder veel slaap of eten. We dachten met onze ervaring goed voorbereid te zijn voordat we de studio ingingen, maar dingen liepen toch anders. Het eerste nummer op het album hebben we een paar dagen voordat we gingen opnemen, geschreven. Derhalve moesten we tijdens het spelen en zingen van het blad aflezen wat we moesten doen. De andere songs waren al klaar, dus zo slecht ging het uiteindelijk gelukkig niet.

De muziek is donker en de tekst is diepgeworteld. Is er daarom gekozen voor een donkere cover met wortels?

Ja, we willen graag een eenheid creëren. Ik denk dat de muziek, tekst en artwork goed bij elkaar passen.

Sommigen zullen het artwork van Tuomas Tahvanainen (van Nucleart Design Artwork, bekend vanwege zijn werk voor Impaled Nazarene, Ensiferum, Barren Earth en Deathchain) vergelijken met de cover van Thyrfings Farsotstider. Voor zover ik weet, heeft er niemand een copyright op Yggdrasil.

Ook de titel refereert aan oude tijden. De Engelse vertaling vanJumalten Aika is The age of gods.

Ja. Het gaat over het begintijd toen mensen de wereld om zich heen gingen verklaren om hun leven betekenis te geven. In dat proces begonnen ze goden uit te vinden omdat ze op een of andere manier de natuur moesten verklaren. Ze hadden niets, dus besloten ze maar coole verhalen te schrijven (lacht).

Het gaat onder andere over het interpreteren van de runes.

Inderdaad. Die spelen een belangrijke rol, bijvoorbeeld in Ruttolehto Incl. Päivättömän Päivän Kansa. De essentie is altijd belangrijk geweest voor Moonsorrow. Het is een oud alfabet dat niet alleen diende als middel om dingen op te schrijven, maar ook diende voor mystieke en magische doeleinden.

Het is niet makkelijk om die taal en het gevoel daarbij te vertalen naar het Engels. Toch zit er een booklet bij de cd om het verhaal inzichtelijk te maken.

Dat klopt. Er zijn nauwkeurige vertalingen gemaakt. We hebben geprobeerd een vertaling te maken die recht doet aan het originele verhaal en zo min misinterpretaties bevat. Als je de originele taal vertaald, mist er altijd wel iets van de originele betekenis. Daar kun je niet omheen. We hebben geprobeerd dat verlies te minimaliseren.

Het is lastig inderdaad, maar ik denk dat op deze manier er mensen zijn die geïnteresseerd raken in het onderwerp.

Dat zou mijn droom zijn om mensen geïnteresseerd te maken in hun eigen verleden met het verhaal dat ik heb geschreven. Dat zou een eer voor me zijn. Het is van wezenlijk belang om te weten waar je vandaan komt om te begrijpen waar je naar toegaat.

Je bent zeer geïnteresseerd in die achtergrond. Jullie hebben recentelijk getourd door China. Probeer je daar ook zoveel mogelijk van de cultuur te proeven?

Toen ik voor het eerst naar het Verre Oosten reisde, een aantal jaren geleden samen met de band, raakte ik snel gefascineerd door de cultuur. Van tevoren had ik dat niet verwacht, maar sindsdien reis ik ook zonder de band naar Japan en China. Het verschilt daar zo enorm van onze eigen cultuur. Alles is anders. Dezelfde regels als hier zijn beslist niet van toepassing.

Hoe is de tour verlopen?

Jullie hebben in vijf steden opgetreden. We hebben veel lol gehad, maar het was vanwege het reizen wel zwaar. We kwamen na middernacht aan bij het hotel en moesten om half zes in de ochtend alweer vertrekken. Je raakt er gelukkig aan gewend als je in dat soort landen bent. In Australië hadden we er ook al mee te maken. Het vergt een bepaalde mindset. Het is daar een kwestie van veel reizen en je krijgt weinig slaap. Daar moet je je op instellen.

Raak je er gewend aan door de jaren heen of blijft het afzien?

Een van mijn vrienden, een legendarische backline-technicus uit Finland die decennialang met bands heeft gereisd, zei het heel treffend: "Als je jong bent, denk je dat het eenvoudiger wordt naarmate je meer ervaring opdoet met reizen, maar het tegenovergestelde is waar." Elk jaar dat je ouder wordt, maakt het moeizamer om te reizen. Toch houd ik ervan om zonder de band rond te reizen en nieuwe plaatsen en mensen te ontmoeten, maar om daar te komen, moet je in het vliegtuig zitten (zucht en lacht).

Op 10 april spelen jullie gelukkig wat dichterbij huis. Jullie staan dan in de Melkweg in Amsterdam. Suden Tunti lijkt me ideaal om live ten gehore te brengen.

Buiten een handvol gigs, hebben we een tijd lang niet gespeeld omdat we ons op het nieuwe album wilden concentreren, maar we hebben tijd verloren omdat we een paar jaar lang het verkeerde materiaal hebben geschreven (lacht). We hebben Suden Tunti recentelijk voor het eerst gespeeld en China was een mooie omgeving om dit nummer live te testen. Niemand kende het nummer, maar de fans hebben beleefd geheadbangd, dus het werkt live (lacht). Het was wel leuk om te zien hoe mensen reageren op een onbekend nummer.

Het is altijd leuk dat er verrassingen op de setlist staan. Spelen jullie dan ook de Rotting Christ-cover Non Serviam, die als bonustrack is toegevoegd op Jumalten Aika?

Zeer waarschijnlijk spelen we onze eigen muziek. We hebben buiten twee speciale Bathory-shows eigenlijk nauwelijks covers live ten gehore gebracht.

Jullie hebben zelf ook voldoende songs om tussen te kiezen. Veel mensen hebben positief gereageerd op de interpretatie van de originele uitvoering door Rotting Christ.

Ja, zelfs Sakis van Rotting Christ vond het erg geslaagd. Het is het grootste compliment dat je kunt krijgen, van de componist zelf.

We hadden het net al over Ruttolehto Incl. Päivättömän Päivän Kansa. Daarin is Jonne Järvelä van Korpiklaani te horen.

Ja. We zochten een sjamaan en Jonne was een voor de hand liggende keuze.

Ondanks de veranderde sound is het album tot nu toe goed ontvangen.

Ja, ook door Soundi Magazine, het grootste magazine in Finland, waar ik zelf voor schrijf. Het bevat een interview met Henri en de review is lovend over ons nieuwe album. Met elke verandering zullen we ook wel een paar fans teleurstellen. Dat is onze ervaring met de vorige albums. We zijn echter onszelf trouw gebleven. Er zit veel tijd in. Als ik het zou omrekenen naar een uurloon, blijft er niets over in vergelijking met wat Jan Modaal verdient. We doen het echter niet voor het geld. Dat is een noodzakelijkheid, maar zeker niet het belangrijkste in het leven.

Inderdaad. Gaan jullie trouwens nog iets met het funproject Lakupaavi doen?

We vonden het leuk om destijds (2005, red.) een album te maken, maar we zijn er al een tijd niet meer mee bezig. Ik verwacht dus niet snel wat op dat vlak, maar zeg nooit nooit.

Dank je voor het interview en lekker uitslapen morgenochtend.

Ik ga mijn best doen. We hebben om twaalf uur een rehearsal met de band.

Zvare Metalen / February 2016

SOURCE

Interview met Moonsorrow
Vijf jaar moesten we wachten op een nieuwe plaat van Moonsorrow, maar tegelijkertijd was het ook al even geleden dat Zware Metalen de Finse band sprak. Ik belde daarom bassist Ville even op om het over de nieuwe plaat te hebben, die vanaf april verkrijgbaar is.
Dag Ville, hoe gaat het? Ik bel je even op, aangezien ik een vrije dag had en ik hoorde dat jij ook twee dagen vrijaf nam om op het Century Media-kantoor bij te kletsen over jullie nieuwe plaat, die uitkomt op 1 april. Dat is geen grap, neem ik aan?
(lacht) Ja, vanavond ben ik bezig tot een uur of elf en morgen is er weer zo’n dag. Je bent zeker de eerste niet om te vragen of het om een grap zou gaan. We lachen er ook wel mee binnen de band. Uiteraard valt het per ongeluk op die dag, maar we laten al zo lang niets van ons horen. Misschien gebeurt er wel helemaal niets dan? Geen album, geen releaseshow op 1 april, helemaal niets!
Je slaat natuurlijk de spijker op de kop als je zegt dat jullie er eventjes over gedaan hebben. Tot 2007 hadden jullie een aardig tempo wat betreft het uitbrengen van platen, maar nu duurt het plots vijf jaar. Hoe komt dat?
Geen idee, misschien zijn we oud geworden? (lacht) Nee, we waren eigenlijk begonnen in 2012 met het schrijven van nieuw materiaal, dus we hebben wel een kleine pauze genomen. Toen we echter bezig waren met schrijven hebben we alles weggegooid, omdat we tot de conclusie kwamen dat we niet op de juiste weg zaten. We wilden geen plaat die zo klonk, dus we begonnen opnieuw. Daarom duurde het zo lang.
In elk geval zal het niet liggen aan de problemen binnen jullie band, want jullie zitten met dezelfde line-up sinds jullie debuut Suden Uni. Wat is er zo speciaal aan de chemie in jullie band? Ik heb het gevoel dat Cradle of Filth of, om binnen het genre te blijven, Eluveitie daar wel wat van kunnen leren.
Ja, ik zag Cradle of Filth juist en toen besefte ik plots dat er van die originele band eigenlijk maar eentje meer overblijft. Wel, ik weet niet goed wat het is, maar ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat we al vrienden waren voordat de band bestond. We huurden dus geen muzikanten in om een instrument te bespelen, maar zochten mekaar op. Sindsdien zijn we ook allemaal goede vrienden.
Misschien speelt het ook mee dat Moonsorrow minder als een muziekbedrijf bekend staat en het eerder gaat om het maken van muziek die vanuit het hart komt?
Voor mij voelt het helemaal niet aan alsof Moonsorrow een bedrijf is, hoewel ik hier vandaag in zeker opzicht wel ben voor zaken. Ik zit namelijk een plaat te promoten, in de hoop dat die vanaf april zal verkopen. Maar ik bekijk het zo niet, voor mij is het plezier steeds belangrijk geweest. We maken in de eerste plaats nog steeds muziek voor ons en niet voor een publiek, maar het is wel fijn om te zien dat de mensen de muziek goed vinden, of dat het op zijn minst zo lijkt. Maar dat was nooit onze prioriteit, het ging vooral om het maken van albums waar we ons goed bij voelden.
Maar uiteraard zijn jullie wel een band die zijn strepen verdiend heeft binnen het genre en rustig verder timmert aan de weg. Dat gebeurt vanaf heden bij Century Media, een label dat verbonden is met Sony, terwijl jullie in het verleden te vinden waren bij Spinefarm, dat een Universal label is. Is die overgang van belang geweest bij jullie?
Spinefarm is op een gegeven moment deel geworden van Universal en Century Media werd onlangs maar pas opgekocht door Sony, maar toen was het contract met ons al in orde. Ik weet niet welk effect dat zal hebben, maar ik lig er niet echt van wakker. Ik wil gewoon goede muziek maken en die muziek toevertrouwen aan capabele mensen.
Maar er zal wel een reden zijn waarom jullie nu plots getekend hebben bij Century Media?
Ja, we wilden absoluut met de band naar Century Media. Het contract bij Spinefarm liep ten einde en we waren uit op iets nieuws. We brachten zes full-lengths uit bij Spinefarm en het was gewoon tijd om te veranderen. We waren ook onder de indruk van de attitude van Century Media, want zij behandelen bands als bands, in plaats van als producten.
Het label mag wel trots zijn dat jullie er nu zijn bijgekomen, want ik vind deze nieuwe plaat de beste sinds Verisäkeet. Jullie gitarist Henri heeft reeds laten weten dat het veel folkier klinkt en dat kan ik ook bevestigen. Kan ik dan concluderen dat jullie geëvolueerd zijn naar deze stijl, of is dit eerder muziek die past binnen het thema van ‘het tijdperk van de goden’, wat de vertaling is van Jumaltan Aika?
Het klopt wel dat we altijd de muziek en de lyrics hand in hand laten gaan, want we vinden het van belang dat het klopt met het thema van het album. Voor we begonnen met het schrijven van dit album denk ik echter dat we al beslist hadden om terug wat dieper te graven naar de oude waarde van folk metal en er op die manier iets van te maken dat oud klinkt. We wilden zeker niet doen zoals de meeste bands en wilden eerder dat het klonk zoals erg lang geleden, toen er nog geen opnamemateriaal bestond.
Jullie staan binnen enkele maanden wel op de planken met Korpiklaani, tijdens jullie tour in april. Inspireert blije folk metal, zoals die van Korpiklaani, Finntroll of Alestorm, jullie dan op geen enkele manier?
In de bands die je opsomt zitten allemaal goede vrienden, maar ik denk niet dat zij ons beïnvloeden of wij hen. Ieder heeft zijn eigen invloeden en meestal zijn dat gewoon de bands waarnaar je luisterde toen je een tiener was. Dat is de muziek die blijft hangen tot het einde.
Bekijkt Henri het ook zo? Jullie delen hem met Finntroll, dus kan ik me voorstellen dat er bij jullie in de band wel eens wat gepraat of gediscussieerd wordt over de weg die je op wilt gaan.
Wel, meestal voelt hij wel het verschil aan als hij muziek schrijft. Dan weet hij of het iets is voor Moonsorrow of voor Finntroll, maar het gebeurt wel eens dat we binnen de groepen zeggen dat hij een nieuwe riff best bewaart voor het volgende album van Finntroll. Dan vragen we hem of hij asjeblieft terug wat Moonsorrow wil gaan schrijven. (lacht)
Zo krijg ik het gevoel dat jullie echt in groep aan deze muziek werken en verder kijken dan jullie eigen instrument lang is. Henri, Marko en jij bespelen, of bespeelden, ook andere instrumenten. Betekent het ook dat jullie nadenken over de partijen van andere instrumenten binnen jullie muziek?
Niet echt. We werken allemaal wel mee om de muziek in elkaar te steken, maar Henri speelt nog wel alle demo’s zelf in en bespeelt ook alle instrumenten. Hij is het dus nog steeds die, als puntje bij paaltje komt, beslist wie wat speelt binnen de band. Dat is ook perfect in orde, want hij is een geweldig muzikant die met briljante ideeën voor de dag komt. Er valt niets aan te merken op wat hij doet, dus meestal wordt er niets veranderd aan hetgene hij aanbrengt.
Op die enkele uitzonderingen na dan. Ik vond in ons archief nog een interview terug van zo’n tien jaar geleden, met jullie gitarist Mitja. Toen ging het over de invloeden die in jullie muziek aanwezig waren, zoals Bathory en oude Thyrfing. Het valt mij op dat die kern nog steeds in jullie muziek aanwezig is, zoveel jaren later. Enslaved wordt door jullie ook vermeld als een belangrijke invloed, maar die zijn wel het progressieve pad opgegaan. Kan ik afleiden uit je reactie daarjuist dat dit nooit zal gebeuren binnen Moonsorrow?
We waren, en zijn nog steeds, erg geïnspireerd door het oude werk van Enslaved. Langs de andere kant vind ik het goed dat wij gewoon onze eigen weg blijven gaan en heb ik heel veel respect voor het feit dat zij hun eigen ding blijven doen en niet blijven ronddolen in hun verleden. Ze vonden hun eigen weg en daar valt niets op te zeggen. Wij zullen zeker hun pad niet volgen, wij volgen het onze en ik weet niet welke kant het zal opgaan. Wij laten ons niet leiden door de carrière van andere bands, gewoon omdat hun eerste albums erg sterk waren.
Het betekent dat jullie als een van de enige bands nog steeds die oude blackfolk produceren, waardoor jullie ook sterk afwijken van de vrolijke en progressievere bands. Over vrolijkheid gesproken: voelt het ook zo aan op het podium? Zijn jullie minder vrolijk?
Ja, ik denk dat onze live shows wel een pak serieuzer zijn dan die van Korpiklaani. We amuseren ons uiteraard wel op podium met onze instrumenten en je zal wel een lach op ons gezicht zien verschijnen, maar we staan daar om serieuze dingen te brengen.
Geldt dat ook backstage? Brengen jullie daar ook serieuze dingen?
Nee, daar is het volledig anders! (lacht) Daar zijn we gewoon zoals iedereen: een bende kleine kinderen. We zijn bijna veertig jaar oud, maar backstage zijn we gewoon een bende kinderen.
Nog iets waar ik zeker even bij wou stilstaan, is jullie taal. Een band als Korpiklaani maakt vaak gebruik van het Engels of gebruikt korte titels in de eigen taal, en Finntroll gaat dan weer over naar het Zweeds. Volgens hen klinkt die taal iets trolser dan het Fins, maar kan het niet gewoon zijn dat Fins geen commerciële taal is?
Ja, absoluut. Voor Moonsorrow vind ik dat commerciële aspect van taal wel niet zo belangrijk. Onze teksten zullen altijd in het Fins blijven, dat hoort er nu eenmaal bij.
Op basis van dit gesprek heb ik het idee dat het belangrijker is dat jullie je perfect kunnen uitdrukken in jullie moedertaal, dan dat het echt verstaanbaar wordt voor de menigte.
Zeker, het past bij onze muziek en op die manier kunnen we gewoon alles zeggen zoals we het precies bedoelen. Het is mijn eigen taal en ik ken elk woord ervan, dat maakt het ook veel comfortabeler.
Dit album is in elk geval al een stuk makkelijker om uit te spreken dan het vorige. Viel dat ook op toen, dat mensen een omweg zochten om maar niet die titel uit te hoeven spreken?
Ja, meestal gebruikten ze gewoon de initialen VKKM en dat vond ik prima.
Makkelijk opgelost zo. Dus in april zien we jullie verschijnen in België en Nederland en jullie doen er ook wat zomerfestivals bij. Kijk je ernaar uit om hier nog eens te zijn? Waar denk je spontaan aan bij onze landen?
Het zijn fijne landen om in te vertoeven. Je hebt een plek waar je moet spelen en een plek waar je kan rondwandelen. Het voelt vertrouwd aan, want het behoort eveneens tot de Europese cultuur. Waar ik aan denk bij het woord Nederland is dat er cannabis gerookt mag worden. Dat is maar het eerste wat bij me opkomt hoor. (lacht)
Er is ook wel wat cultuur aanwezig hoor. Hebben jullie soms tijd om de steden te bezoeken? Hier in België vind je wel wat mooie historische steden.
We hebben jammer genoeg niet zoveel tijd als we op tour zijn. Ik denk dat ik echt eens op reis moet gaan naar jullie landen, als ik ooit de tijd vind.
Misschien binnen enkele jaartjes dus. Dan zie ik je wellicht wel in april of op zomerfestivals zoals Graspop en Hellfest.
Of gewoon op al die shows die nog gaan komen. Bedankt voor het gesprek!

Zware Metalen / May 2005

Link

Donderdag 12 Mei 2005 - 0:31
Interview met Moonsorrow

Het epische Pagan folk metal album Verisäkeet van het Finse Moonsorrow heeft op mij een tijdje terug behoorlijk wat indruk gemaakt. De prachtige melodieën doen je even terug in de tijd wanen tussen de strijdende Heidense Finse bevolking die zich weerden tegen het opkomende christendom of zoals zij het noemden: De Witte Plaag. Ook de black metal invloeden komen op dit album weer aardig de kop op steken. Hoog tijd om de band aan de tand te voelen. Gitarist Mitja aan het woord:

Hoe staat het met het leven hedendaags in het land van de duizend meren?

Ik ben vorige week nog wezen zwemmen in één van die duizend meren, maar het water was zo verschrikkelijk koud dat ik een griepje opgelopen heb...
Het is hier eigenlijk best koud voor de tijd van het jaar, maar het wordt nu wel steeds warmer. Ik zag onze lieflijke vrouwe president Tarja Halonen gisteren nog een ijsje eten, dus dat moet wel een teken zijn dat de zomer voor de deur staat. Naast het weer is alles hier prima.

Ten eerste wou ik even zeggen dat jullie laatste album Versäkeet erg veel indruk op mij heeft gemaakt. Zijn jullie als band ook 100% tevreden over het eindresultaat?

Ik weet niet of je ergens 100% tevreden over kunt zijn, maar we zijn zeker 96,5% tevreden...
Er zijn natuurlijk altijd van die kleine dingetjes die je achteraf zou willen veranderen, maar er is niks waar ik iets over te klagen heb.

Wat mij vooral opvalt aan het album is het extreem epische karakter van de nummers. Hij is minder progressief en bombastisch als jullie voorlaatste werk Kivenkantaja. Was dit in eerste instantie ook de intentie of is dit het resultaat van een natuurlijk proces?

Beide een beetje eigenlijk. We wilden niet op dezelfde progressieve voet verder als op Kivenkantaja, dus het was eigenlijk een natuurlijke keuze om met een wat rauwer, eerlijker en bijna "regressief" album op de proppen te komen in vergelijking met het vorige werk.

Kun je omschrijven hoe het schrijfproces bij een band als Moonsorrow in zijn werk gaat? En wanneer vinden jullie dat een nummer helemaal af is?

Iedereen (vooral drummer Marko en gitarist Henri) bedenkt riffs en kale versies van de nummers thuis en om de zoveel tijd sturen we elkaar mp3's via e-mail om weer nieuwe ideeën op te doen. Daarna, normaalgesproken zo'n twee maanden voordat we de studio induiken, beginnen we met het houden van sessies in Henri's thuisstudio alwaar we de nummers tot een geheel gaan smeden en daar maken we dan demo's van. De allerlaatste week voordat we de studio in gaan, gaan we de oefenruimte in om als band met elkaar te repeteren. Dus het komt er op neer dat we de nummers niet of nauwelijks met elkaar oefenen.
Vooral op Verisäkeet werden de nummers erg lang en bijvoorbeeld het nummer Pimeä was reeds tien minuten lang toen we nog steeds vonden dat er iets miste, dus werd ie uiteindelijk dertien minuten lang. We willen niet in de songs gaan knippen of iets dergelijks; we laten het nummer rijpen en vormen en het is pas klaar wanneer wij vinden dat ie klaar is. Of het nou zes of vijftien minuten lang is.

En hebben alle bandleden daar evenveel zeggenschap over? Oftewel: heeft elk bandlid invloed op de band en op de nummers? En op welke manier?

Ja uiteraard. Marko en Henri komen met hun composities en hun manier van spelen en Ville (zang/bas, red.) schrijft de teksten. Mijn grootste persoonlijke ivloed op het geheel is met name mijn gitaarstukken en solo's.

Even wat anders. Finland is langzaam aan het uitgroeien tot en van de grote metallanden. Hoe is het leven in een land als Finland voor een metal-freak en hoe populair is Moonsorrow in zijn vaderland?

Metal is vrij mainstream in Finland. De meeste van de best verkopende bands hier speelt wel een of andere vorm van metal. Moonsorrow is ook verrassend populair aangezien onze laatste twee albums hier in de top 20 zijn beland. Ik denk dat de grootste hype rond de band zo'n twee jaar geleden was, maar ik sta altijd weer versteld hoeveel publiek er op onze optredens afkomen en hoeveel onze muziek lijkt te betekenen voor onze fans.

Hier in Nederland beginnen jullie ook aardig populair te worden. Bestaat er een kans voor een optreden op korte termijn in ons kikkerlandje? En wat kunnen we dan verwachten? Zullen jullie, net als op de foto's in de layout van het nieuwe album, volledig bedekt met modder het podium betreden?

Ik hoop dat we heel snel naar Nederland kunnen komen. Jammergenoeg hebben we daar nog nooit gespeeld. Waarschijnlijk zullen we ons dan volledig besmeuren met koeienbloed!

Afgesproken!
Even over de teksten: alle teksten zijn in het Fins. Is er een speciale reden waarom jullie ervoor kiezen om jullie moedertaal te gebruiken in de teksten?

Nou, als onze onderwerpen en thema's over de oude Finse en Scandinavische cultuur gaan, past het er gewoon beter bij als we onze eigen taal gebruiken. Daarnaast is het Fins een erg poëtische taal, dus is het een goede keus om het te gebruiken in plaats van andere talen.

Ik ben in ieder geval blij dat jullie de vertalingen van de teksten op jullie website geplaatst hebben, want dat Fins is als Chinees voor mij. Het is ook behoorlijk verschillend met de talen van buurlanden als Noorwegen en Zweden. Kun je uitleggen waar de taal zijn oorsprong vindt?

Poeh, dat is wel een erg moeilijke en wetenschappelijke vraag!!
Het Fins is verwant aan bijvoorbeeld het Ests en het Hongaars. Het schijnt dat de oorsprong van het Fins ligt in centraal/oost-Europa waar bepaalde delen van de bevolking duizenden jaren geleden richting het noorden afreisden helemaal naar Scandinavië en naar het noordoosten van Europa.

Zijn jullie teksten gebaseerd op historische feiten of zijn ze juist bedoeld vanuit een metaforisch heidens oogpunt?

Maar één of twee nummers zijn gebaseerd op historische gebeurtenissen en hedendaags zijn de nummers vooral erg abstract en poëtisch. De heidense gedachte en de "spirit" van het noorden is nog steeds erg aanwezig in zowel de muziek als de teksten.

Ik hoor meer variatie dan ooit in de songs op Verisäkeet. Van inventieve, catchy folkdeuntjes tot razende black metal erupties. Hebben deze rigoreuze sfeerovergangen iets te maken met het tekstuele concept of zijn ze gewoon zo ontstaan?

De teksten zijn voor het grootste gedeelte vrij donker en ook agressief, maar het hele concept achter het album is behoorlijk "down to earth" en de nummers zijn samengevoegd door middel van geluiden uit de natuur, vandaar de totaal verschillende passages en elementen in de songs. Dit keer hebben we niet zoveel progressieve elementen gebruikt, dus blijft er meer ruimte over voor de traditionele folk-instrumenten en passages.

Hoe kijk je terug op de band van het prille begin tot vandaag de dag? Is er ooit een moment geweest dat het voortbestaan van Moonsorrow op de rand van de afgrond balanceerde?

Nee, niet echt. Ik denk dat dat moment nog steeds aardig ver voor ons ligt. Ik weet niet of we nog zoveel albums gaan maken, maar ik moet er op dit moment niet aan denken dat deze band ophoudt met het maken van muziek.

Terug naar de muziek. Op het nieuwe album hoor ik naast natuurlijk het typische Moonsorrow geluid en de Bathory invloeden tevens wat invloeden van bands als Helheim, Thyrfing, Hades Almighty en zelfs Kampfar (vooral in de black metal stukken). Hebben jullie een speciaal verwantschap met deze bands of is dit puur toeval? En waar halen jullie trouwens jullie muzikale inspiratie vandaan?

We zijn inderdaad allemaal gek van Helheim en vooral van Thyrfing en ze hebben wel degelijk enige invloed gehad. Maar ik zou niet willen zeggen dat je die link nou zo snel met ons materiaal op Verisäkeet kunt leggen. Kampfar ken ik niet zo goed, ik neem aan dat dat nooit van invloed is geweest bij een ieder van ons. De Bathory-factor daarentegen is er altijd!

Voordat het album uitkwam, gingen er geruchten de ronde dat jullie een uitsluitend agressief en haatvol album zouden uitbrengen. Omdat de werktitel Rääh Rääh Blääh was, ging ik ervan uit dat dit om een grap ging. Waarom deze misleiding? Of hebben jullie werkelijk plannen om zoiets te gaan doen?

Het was niet misleidend bedoeld. Het was bedoeld als een grap, maar veel mensen namen het zo serieus allemaal. Het stond niet eens in de officiële nieuwssectie op onze website! Het stond in ons studio dagboek en Blabbermouth haalde het daar vandaan en verspreide het gerucht als een officieel persbericht. MAAR: Vanwege alle hype en vragen rond deze grap, hebben we de opnames van het volledige Rääh Rääh Blääh-album vorige week net afgerond!!! And het is een geweldig album!!! Ik zou zeggen check out de foto's van de enorm bezopen opnamesessies die we op onze website hebben geplaast.


(HIER dus, red.)


Waar is de band op dit moment mee bezig? En wat kunnen we in de (nabije) toekomst van jullie verwachten?

Op dit moment staat Moonsorrow even op een laag pitje. We zijn nu vooral met onze andere projecten bezig, maar in juni is het de bedoeling dat we een tour door Europa gaan doen. Hopelijk zullen spoedig meer data bevestigd worden en hopelijk ook in Nederland!!!

Dat mag ik toch wel hopen ja! In ieder geval hartelijk bedankt voor je tijd en als je verder nog iets tegen onze Nederlandse en Vlaamse lezers wilt zeggen, hier is je kans.

Ik weet dat er erg veel koeien in jullie land rondlopen en omdat we dus koeienbloed gebruiken op het podium, wou ik vragen of de plaatselijke kruidenierswinkel wat diepgevroren koeienbloed voor ons wil bewaren wanneer we jullie koeienland bezoeken, zodat we jullie dieren niet hoeven af te slachten. Bedankt alvast!

Ja, jij ook bedankt...